Hoofdstuk 4: stick to the plan

Wat ga je nu doen, vragen veel mensen me. En gelijk daarna: ga je een boek schrijven? Over die laatste vraag kan ik kort zijn: ik ga geen boek schrijven. Niet nu in ieder geval. Het lijkt me heel mooi om een keer verhalen uit te geven, dat staat hoog op mijn bucket list, maar gewoon niet nu. En niet alleen omdat ik daar nu de tijd en ruimte niet voor voel, ik geloof vooral dat het niet af te dwingen is. Als er een boek moet komen, komt er wel een boek. Tot die tijd schrijf ik graag nog steeds verhalen en columns. En vanaf nu ook in een andere context dan hiervoor.

Ik geloof namelijk dat schrijven, of liever: het vertellen van verhalen, belangrijker dan ooit is in marketingland. En als je mijn ‘over Minke‘ pagina hebt gelezen, zie je daar dat mijn passie (ook) bij marketing ligt.

Terugkomend op de eerste vraag: dat ga ik doen. Een combinatie van marketing en verhalen. Is nog niet heel erg concreet, maar wel heel erg in ontwikkeling :). In de afgelopen weken sprak ik veel mensen over mijn plannen en de dingen die ik tegenkom in het opzetten van een bedrijf. Elke ondernemer die ik sprak was heel erg duidelijk: bemoei je eerst met de structuur. Zet een systeem op. Voor alles. En ik geloof daar heel erg in. In mijn loopbaan heb ik goed het verschil kunnen zien tussen werken met een gestandaardiseerd werkproces en werken zonder. Dat eerste geniet zeker mijn voorkeur, vooral omdat het kan borgen dat ik vooral bezig ben met wat ik leuk vind, waar ik goed in ben en waar ik blij van word, in plaats van allerhande zaken die niet heel veel waarde toevoegen.

Daar ben ik nu dus druk mee bezig: het inrichten van een werkproces, van een systeem. Voor mijn administratie, voor mijn urenregistratie, voor mijn werktijden en de inrichting daarvan. Maar dat niet alleen; dat hele ondernemen is leuk, maar ik houd het ook graag financieel gezond. Dus zit ik als alfadame volop in de bètamaterie. Wat heb ik nodig, hoe kom ik daar, welke toekomstplannen worden daarmee realiseerbaar of juist niet? Saai? Ja, soms. Maar omdat ik alles wat ik nu doe, doe voor mezelf, is dat een heel dragelijk soort saaiheid. En weet ik dat dit straks loont. Dus werk ik hier met plezier aan, elke dag. Ondertussen heb ik ook nog leuke klussen lopen; een fijne escape van hardcore plannen maken. En gelukkig vloeien de ideeën rijkelijk. Voor bestaande zaken zoals moedersingroningen.nl en voor nieuwe concepten (met dank aan Mallorca). Dus de komende tijd is er nog genoeg te vertellen.

Ondertussen mag je me gerust contacten als je geïnteresseerd bent in een tipje van de sluier of denkt dat je een leuke opdracht voor me hebt op het gebied van marketing of mooie teksten. Zo is het dan ook gewoon wel weer :).

Met dank aan iedereen die me de afgelopen tijd gevraagd of ongevraagd van advies en feedback voorzag. Keep it coming! 

writeitdown
www.leoniedawson.nl

 

Over Minke

Nog best wel pittig om jezelf te omschrijven. Want het moet niet ‘te hoog van de toren’ en ook niet te laag ingezet. Ik vond dat ik wel iets van vrijheid had, gezien het feit dat deze website in feite over mezelf gaat :). Het leek me niet heel handig juist hier te bescheiden te zijn. En toch is er geen woord gelogen. Dus daar is ‘ie dan: de over Minke pagina.

Hoofdstuk 3: …

Verbazingwekkend wat een weekje strandhangen, ijskoude witte wijntjes, overheerlijke tapas, Spaanse zon en eindeloos uitslapen kunnen doen. En vooral het even ‘weg’ zijn. Ik stapte het vliegtuig in met een vol hoofd met veel ‘dithadikeigenlijknogmoetendoenhopelijkhebbenzedaarwifi’-ruis. Een week later stapte ik uit met een hoofd vol zin, ideeen, inspiratie en vertrouwen. En de dag na aankomst zat ik dit om 6.00u ‘s ochtends uit te werken.

Ik had hier graag meer over verteld nu. Over een nieuw plan. Over dingen die ineens vorm kregen. Over de nabije toekomst en hoeveel zin ik er in heb.

Maar nu even niet. Ik werk wat stiller verder en volg ondertussen met stijgende verbazing, net als iedereen, de bizarre gebeurtenissen in de wereld. En beloof dat ik op bovenstaande terugkom. Als het iets beter past.

Hoofdstuk 2: het Grote Zwarte Gat

Ik geef toe: ik had de eerste week last van Het Grote Zwarte Gat. Logisch ook wel: jarenlang structuur, collega’s en kantoor en nu ineens een laptop op tafel in mijn -overigens erg fijne- woonkamer. Ik draalde wat rond, deed vaak de was, nam tijd om ooit bewaarde interessante blogposts te lezen, haalde mijn kind lekker vaak zelf van school en gebruikte mijn zonnige balkon voor het eerst in een jaar. Het voelde als een spijbelvakantie. En hoe heerlijk dat ook klinkt: echt lekker is het niet. Bovendien bouwt het ook niet echt effectief aan een nieuw bedrijf.

Toch was even tijd nemen om bij te komen een goede zet. Even loskomen van de oude situatie en wennen aan de nieuwe, even niets hielp om vooruit te kijken. Maar niets doen, past me niet. En bovendien had ik het nog druk ook. Mijn baan bij de Ub zat er misschien op; alle andere dingen die ik deed liepen gewoon door. En daar had ik eindelijk eens tijd voor.

Naast het uitwerken van de plannen voor mijn volgende stappen kon ik in rust eens de ellenlange todo-list voor MoedersinGroningen.nl afwerken. Een heerlijk gevoel om dat niet meer in de avonduurtjes te hoeven doen. Verder schreef ik een column voor Radio 2 en werkte hard aan een marketingplan voor een startend bedrijf (later meer ;)). Oftewel: geen Groot Zwart Gat, maar een goedgevulde agenda met mooie klussen.

De afgelopen dagen ben ik verder vooral bezig geweest met zaken afronden voor een korte, maar hopelijk zonovergoten vakantie onder de Spaanse zon. Eigenlijk zou ik nu drie weken ambtenarenvakantie genieten, maar die ruil ik met liefde in voor een heerlijk weekje weg en daarna snel naar die fijne woonkamer met laptop voor alle volgende stappen. Vul ik ook die andere pagina’s, beloofd! :)

En ook even: dank voor alle leuke reacties op deze blogs. Ook dank voor het meedenken en de spontane ‘ik heb nog wel een klus voor je’ berichten. Tof!

Hoofdstuk 1: eerste dingen eerst

Eerlijk is eerlijk: zo’n nieuw verhaal is mooi, een uitdaging enzo, maar ook heel spannend. Vooral in deze fase, de fase van meer vragen dan antwoorden. Wat ga ik nu doen? Waarom? Hoe? En waar begin ik? Tijd voor een serieuze zoektocht. Eerst maar eens terugkijken, dan pas vooruit.

Vorige week, ergens in het vijfde seizoen van Gossip Girl -een mens moet ook ontspannen, immers- herkende ik deze fase van eerder in mijn leven. Het wel willen, maar even niet zien hoe en dan dichtklappen.

Op mijn elfde wilde ik actrice worden. Dus ik ging op toneel. De Vooropleiding Theater, om precies te zijn. Inmiddels heten ze “De Noorderlingen”, niet per se een hobbyclub. Een serieuze aangelegenheid en er werd dan ook serieus inzet verwacht, anders kon je vertrekken. Ik vond het allemaal prachtig, wilde ook echt, maar had één probleem: ik was ontzettend verlegen. Ik praatte niet met mijn medeleerlingen, sloeg mijn beurt tijdens de improvisaties liever over en als ik er dan stond, kwam er niet veel uit. Dit werd lastig actrice worden. Frustratie tot en met, want ik ik wilde zo graag. En toen besloot ik: willen is niet genoeg. Er moet iets gebeuren, anders kan ik beter een andere droom kiezen. En van de één op de andere dag was ik niet meer verlegen. Want ik besloot dat ik anders wilde. En moest.

Vijftien jaar later stond ik voor eenzelfde beslissing. Ik werkte al een paar jaar bij iWink toen mijn functie ineens veranderde: van veilig consultantschap vanachter mijn bureau, werd er nu verwacht dat ik één en ander ook echt verkocht. Aan klanten. Het beviel me wel: rapportages maken voor anderen die op basis van die adviezen mooie producten verkochten. En nu moest ik dat zelf gaan doen, terwijl ik echt zeker wist dat ik dat niet kon. Dat zei ik natuurlijk niet, ik zei: “gaan we doen”. En bracht vervolgens dagen door met staren naar de telefoon.

Ik durfde niet.

Mijn lunchpauzes bracht ik wandelend door, vloekend op mijzelf en de wereld. Wat was hier moeilijk aan? En waarom deed ik het niet gewoon? Omdat ik niet wist waar ik moest beginnen. Ik had het nog nooit gedaan. Zij zagen iets wat ik niet zag. Uiteindelijk herhaalde ik hetzelfde trucje als toen met toneel en sprak mezelf ernstig toe: willen is niet genoeg. Of je doet het, of je gaat. En ik wilde niet weg. Dus deed ik het.

Kleine stapjes met veel leermomenten, afkijken en op mijn bek gaan. Maar al snel was het alsof ik nooit anders had gedaan. Wat was ik blij dat ik achter mijn bureau vandaan was gekomen, want dit was zoveel leuker dan de rapportjes typen en doorsturen. Nooit gedacht dat ik zo zou genieten van een ‘ja’ op een offerte. Of dat ik zonder moeite zou presenteren voor zware delegaties van zwaargewicht bedrijven. Blij dat ik doorzette toen het moest.

En daar is het nu ook weer tijd voor: ik wil, dus ik doe, in opdracht van mezelf. Dit keer ga ik ook gewoon weer leren door te doen, maar laat ik me niet meer afschrikken door even niet precies weten hoe. En heb ik flink veel meer bagage.

 

Een nieuw verhaal: voorwoord…

‘t Kan verkeeren. Bredero zei het, ik onderschrijf het. En dan zonder de negatieve ondertoon die wij moderne mensen er aan geven. Dingen kunnen veranderen. En dat deed ‘t recentelijk. Dus begin ik een nieuw verhaal.

In september 2013 verliet ik het management team van het Groningse internetbureau iWink om eens iets heel anders te gaan doen: ik werd communicatieadviseur bij de Universiteitsbibliotheek Groningen. Een inhoudelijk bloedinteressante klus in een bijzondere omgeving. Uitdaging was understatement, dat wist ik vanaf het begin: van snel bedrijfsleven naar hardcore ambtenarij, van bijna de oudste naar de allerjongste, van oudgediende naar groen blaadje. Dit kon niet anders dan heel leerzaam uitpakken.

En dat deed het. Het inlezen in 400 jaar academische geschiedenis en evenzoveel bibliotheekgeschiedenis was op zichzelf al een interessante studie. Kennismaken met meer dan 150 collega’s ook. Ze hebben prachtige verhalen en opgeteld eeuwen aan werkervaring; de Universiteitsbibliotheek is schathemeltjerijk. En daar waar mensen de UB maar als saai bestempelden, leerde ik met de dag dat het tegendeel waar was. Niet alleen omdat er dagelijks duizenden studenten rondlopen -er zijn dagen dat er 10.000 koppen geteld worden- maar vooral om de interessante en geavanceerde technische ontwikkelingen op het gebied van digitalisering. En als verhalenliefhebster kwam ik elke dag wel iets tegen waarvan ik dacht: wauw, dit moet de wereld horen.

Vakinhoudelijk een ontzettend interessante klus in allerlei facetten. Naast de ‘gebruikelijke zaken’ die aandacht vragen is er een renovatie aanstaande, bevindt de UB zich in een dynamisch academisch-politiek speelveld en heeft ze veel persaandacht. De doelgroepen en boodschappen zijn gevarieerd genoeg om nooit te hoeven vervelen. Veel laaghangend fruit, veel hoge bomen en een beetje oerwoud soms. Ik zou bijna zeggen: een natte droom voor zij die van marketing en communicatie houden.

En toch verlaat ik de UB.

Wat hebben we dan geleerd, mevrouw Haveman?
Ik neem niet zomaar afscheid van de UB, zoals ik ook niet zomaar afscheid nam van iWink. Ik ging om te leren. En ik leerde. Waar ik bij aanvang verlangde naar de rust die je als ambtenaar zo mooi gegeven wordt, bleek al snel dat ik daar niet voor was gemaakt. Bel mij alsjeblieft op een zaterdagochtend met een crisis zodat ik tijdens het boodschappen doen alvast het persbericht uit kan denken. Of sta onaangekondigd met een cameraploeg in mijn kantoor, zelfs als ik niet ben opgemaakt. Die dingen gebeurden, maar te weinig. Nine to five klonk erg aantrekkelijk, maar was het niet.

Dit zat trouwens niet in de werktijden alleen. Ik leerde dat ik een bepaalde dynamiek nodig heb om optimaal te kunnen functioneren en echt mooie dingen te kunnen maken. En vooral dat: maken. Het strategisch plan dat ik schreef voor een vernieuwde communicatie bij de Universiteitsbibliotheek werd erg enthousiast ontvangen. Maar ik had al snel door dat het daadwerkelijk realiseren een ongekende uitdaging zou betekenen. Hoe graag ik wilde, hoe graag mensen om mij heen wilden: de organisatie is een instituut. En daar gaan dingen gewoon niet snel. Niet snel genoeg voor mij, althans.

Waren dit dan grote verrassingen? Nee. Deze wereld staat bekend om stroperigheid. Van alle kanten werd ik gewaarschuwd. Ik vond dat alleen geen reden om het dan maar niet te doen. Bij zijn is meemaken. Beleven is leren. Ik ben eigenwijs en open minded: met eigen ogen zien, dan is het pas waarheid. Ik zag het met eigen ogen, heb alles gedaan binnen mijn mogelijkheden om een kader te maken voor succes. Maar daar was in dit geval meer voor nodig dan ik alleen. Dat onderdrukte mijn werkplezier. En daar bleek ik niet zonder te kunnen.

En nu dan, Minke?
Ik had kunnen blijven. Ik had mijn mond kunnen houden, verder kunnen werken, een lange adem kunnen veinzen, kunnen zeggen dat het allemaal wel goed zou komen zo. Dat was het makkelijkst geweest. Dan had ik me nu met een vast contract, een goedbetaalde baan en een dik pensioen alvast kunnen voorbereiden op het Grote Rentenieren. Maar dat is niet wat ik wil. En dat is ook niet eerlijk. Niet naar collega’s, niet naar mijn leidinggevenden, niet naar belastingbetalers en vooral niet naar mezelf.

Ik had op zoek kunnen gaan naar een andere baan. Er kwamen mooie banen voorbij in het Noorden, ze werden me zelfs aangeboden. Dat was het veiligst geweest. Ik heb het overwogen tot ik me realiseerde dat kiezen voor veiligheid juist was waardoor ik nu in de knel kwam te zitten.

Dus. Ik begin een nieuw verhaal. Voor en met mezelf. En hopelijk met jullie. Deze zomer van 2014. Lees vooral mee.