Hoofdstuk 1: eerste dingen eerst

Eerlijk is eerlijk: zo’n nieuw verhaal is mooi, een uitdaging enzo, maar ook heel spannend. Vooral in deze fase, de fase van meer vragen dan antwoorden. Wat ga ik nu doen? Waarom? Hoe? En waar begin ik? Tijd voor een serieuze zoektocht. Eerst maar eens terugkijken, dan pas vooruit.

Vorige week, ergens in het vijfde seizoen van Gossip Girl -een mens moet ook ontspannen, immers- herkende ik deze fase van eerder in mijn leven. Het wel willen, maar even niet zien hoe en dan dichtklappen.

Op mijn elfde wilde ik actrice worden. Dus ik ging op toneel. De Vooropleiding Theater, om precies te zijn. Inmiddels heten ze “De Noorderlingen”, niet per se een hobbyclub. Een serieuze aangelegenheid en er werd dan ook serieus inzet verwacht, anders kon je vertrekken. Ik vond het allemaal prachtig, wilde ook echt, maar had één probleem: ik was ontzettend verlegen. Ik praatte niet met mijn medeleerlingen, sloeg mijn beurt tijdens de improvisaties liever over en als ik er dan stond, kwam er niet veel uit. Dit werd lastig actrice worden. Frustratie tot en met, want ik ik wilde zo graag. En toen besloot ik: willen is niet genoeg. Er moet iets gebeuren, anders kan ik beter een andere droom kiezen. En van de één op de andere dag was ik niet meer verlegen. Want ik besloot dat ik anders wilde. En moest.

Vijftien jaar later stond ik voor eenzelfde beslissing. Ik werkte al een paar jaar bij iWink toen mijn functie ineens veranderde: van veilig consultantschap vanachter mijn bureau, werd er nu verwacht dat ik één en ander ook echt verkocht. Aan klanten. Het beviel me wel: rapportages maken voor anderen die op basis van die adviezen mooie producten verkochten. En nu moest ik dat zelf gaan doen, terwijl ik echt zeker wist dat ik dat niet kon. Dat zei ik natuurlijk niet, ik zei: “gaan we doen”. En bracht vervolgens dagen door met staren naar de telefoon.

Ik durfde niet.

Mijn lunchpauzes bracht ik wandelend door, vloekend op mijzelf en de wereld. Wat was hier moeilijk aan? En waarom deed ik het niet gewoon? Omdat ik niet wist waar ik moest beginnen. Ik had het nog nooit gedaan. Zij zagen iets wat ik niet zag. Uiteindelijk herhaalde ik hetzelfde trucje als toen met toneel en sprak mezelf ernstig toe: willen is niet genoeg. Of je doet het, of je gaat. En ik wilde niet weg. Dus deed ik het.

Kleine stapjes met veel leermomenten, afkijken en op mijn bek gaan. Maar al snel was het alsof ik nooit anders had gedaan. Wat was ik blij dat ik achter mijn bureau vandaan was gekomen, want dit was zoveel leuker dan de rapportjes typen en doorsturen. Nooit gedacht dat ik zo zou genieten van een ‘ja’ op een offerte. Of dat ik zonder moeite zou presenteren voor zware delegaties van zwaargewicht bedrijven. Blij dat ik doorzette toen het moest.

En daar is het nu ook weer tijd voor: ik wil, dus ik doe, in opdracht van mezelf. Dit keer ga ik ook gewoon weer leren door te doen, maar laat ik me niet meer afschrikken door even niet precies weten hoe. En heb ik flink veel meer bagage.

 

2 thoughts on “Hoofdstuk 1: eerste dingen eerst

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *

De volgende HTML-tags en -attributen zijn toegestaan: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <s> <strike> <strong>