MNKE’s 2015: een jaarverslag

Een jaarverslag gaat meestal over cijfers. Probleempje: ik ga niet zo over cijfers. Het was natuurlijk supergaaf geweest als ik hier kon noemen hoeveel woorden ik schreef dit jaar, bijvoorbeeld. Ik gok meer dan een half miljoen, maar zeker weten doe ik het niet. Omzetcijfers vind ik saai en eigenlijk ook wel een beetje privé. Eigenlijk maakt het me ook niet zoveel uit. Mijn leven draait niet om cijfers, mijn leven draait om letters. En in 2015 meer dan ooit. Ik neem je graag mee in een terugblik op een bijzonder jaar. In letters, dus. Met hoogtepunten, dieptepunten en alles daartussen. Dat heb ik immers beloofd toen ik hiermee begon.

On a boat
10690199_10152869731120622_6258329559212316807_nMijn 2015 begon in het bizarre Dubai. Op een boot, met uitzicht op het meest fantastische vuurwerk van de wereld, vierde ik oud en nieuw. Vol plannen, dromen, ambities en de vaste overtuiging dat 2015 spannend zou worden, maar dat ik ook rust zou vinden. Als in: de mogelijkheid om echt te focussen op mijn bedrijf, zonder afleiding. Een fijn vooruitzicht na veel onrust in de jaren daarvoor. Spannend om de combinatie tussen werk, mijn dochter en dingen als een sociaal leven. Spannend of ik wel genoeg zou verdienen voor hypotheek en een broodje. Spannend of dat wat ik graag wilde bereiken wel echt haalbaar zou zijn. Spannend vind ik helemaal niet erg. Ik keek er naar uit.

“JA!”
Toen ik met MNKE begon had ik met mezelf afgesproken dat ik gewoon op alles ronduit “ja” zou zeggen. Had ik het nog niet eerder gedaan en dacht ik: kan ik dat wel? Dan zei ik dus volmondig ja. Leek iets me moeilijk of misschien zelfs saai? Ook dan zei ik ja. Leek iets me ontzettend gaaf? Dan helemaal. Want ik geloofde: al die ervaringen dragen bij. Ik leer mezelf er beter door kennen, breek desgewenst door mijn eigen onzekerheid heen en ga door veel verschillende dingen te doen steeds beter leren wanneer ik floreer. Waar ik energie van krijg en wat juist energie kost. Bij zijn is meemaken. Zo geschiedde.

Soms nét
Het waren op zich vrij rustige eerste maanden waarin ik veel tijd kon besteden aan MoedersinGroningen.nl en ZwangerinGroningen.nl, toen nog in ontwikkeling. Projecten waar ik veel energie van kreeg en krijg, maar die niet per se gelijk omzet binnenbrengen. Dat was soms spannend. Het lukte allemaal, soms nét, maar het lukte. Daarnaast deed ik een aantal mooie opdrachten, veel op projectbasis. Elk project evalueerde ik grondig met mezelf. Was het leuk? Waarom? Waarom niet? Zou ik het weer doen? Wat zou ik dan anders doen? Leerzaam en intensief.

Een eerste kantoor
11403452_10153350489605622_3320116035128595651_nIn februari ben ik ineens met twee: ik heb een stagiaire. Kim neemt de doorontwikkeling van ZwangerinGroningen.nl op zich en doet dat heel erg goed. Binnen no time staat het platform. Het is wennen voor me, dat wel. Niet alleen omdat ik ineens veel meer verantwoordelijkheid heb; ik kan het Kim niet aandoen om vanuit mijn huis te gaan werken, besloot ik. Dus zoek ik een kantoorruimte. Kim en ik trekken in bij Het Eiland. Daar hebben we het leuk en goed, maar ik merk dat ik een ruimte nodig heb waar ik eigenlijk altijd in kan. Ook in de avonden en de weekenden. En zo kom ik terecht in het souterrain van De Entrepreneur aan de Herestraat (heeft trouwens niets van doen met het blad met dezelfde naam :)).
Mijn eerste kantoor. Ik kan het lang eigenlijk niet helemaal geloven. Maar het was toch echt.

Een interview in Dagblad van het Noorden is in deze periode een heel bijzonder moment voor me.

All by myself
Stages stoppen op een gegeven moment en vlak voor de zomervakantie neemt Kim afscheid. Ook dat is weer even wennen. Ik verbaas me over mijn eigen zelfdiscipline: elke dag zit ik op mijn kantoor, in mijn eentje. Het werkt prettig vanuit de Herestraat, veel fijner dan vanuit huis. Het is definitief gedaan met de dagen schrijven in joggingbroek, met slaaphaar en zonder iemand te zien. Het is verdorie net echt, bedenk ik me.

En het gaat goed; de opdrachten nemen toe. Zelfs in de zomervakantie die ik als rustig had verwacht, werk ik gestaag door aan al het moois dat op mijn pad komt. Het voelt steeds als een cadeautje; elke opdracht, elke vraag, elk telefoontje. Een gezegende vrouw. Zo voel ik me.

11228032_10153355209500622_647691184623034556_n

Op vakantie ga ik niet; ik besluit door te werken gezien het aantal opdrachten. In juli maak ik de bevalling van mijn zusje mee, heel indrukwekkend. Verder beleef ik een weekendje Berlijn, weekendje Scheveningen en weekendje Efteling. Ik geniet, maar voel ook steeds de druk van het werk dat nog ligt te wachten. Ik besteed veel aandacht aan een logische structuur en planning. Beiden niet echt mijn sterkste punten van nature, maar ik zie dat ik het nodig heb. Daarmee ook niet de makkelijkste fase: ik verlies soms overzicht en dat vind ik dan weer enorm irritant van mezelf. En ik merk bovendien dat álles zelf doen wel even moet, maar ook veel is. Soms vliegt het me allemaal aan. En denk ik: oh, twee weekjes de deur achter me dicht trekken zoals ik makkelijk kon toen ik nog in loondienst was, dat klinkt verleidelijk. En dan: niet zo zeuren, Mink. Niet zo zeuren.

The two of us
11836817_10153410486770622_7997902358678478495_n
Een toevallige ontmoeting bij een netwerkding en een koffieafspraak daarna leidt tot een kantoorgenoot en samenwerkingspartner: Eefje en ik gaan samenwonen. Op kantoor, dan. En we starten We Love Monday: branding voor startende ondernemers. Eefje en ik klikken enorm en vullen elkaar in kennis en kunde goed aan. Het geeft me nieuwe energie. Ook omdat Eefje wél iets snapt van dingen als hoe je een kantoor nou leuk inricht. Een welkome aanvulling. Al snel doen we onze eerste klussen onder dit nieuwe label en werken we voor andere klussen samen. We delen dezelfde pragmatische, maar inhoudelijke werkwijze. Dingen bewegen. Hard.

De grootste uitdaging tot dan toe
Aan het eind van de zomer heb ik het idee dat dingen op orde zijn, lopen zoals ze zouden moeten en ik zie het laatste kwartaal vol vertrouwen tegemoet. Het is druk, dat wel. Veel nieuwe aanvragen en dus heel hard werken. Maar met die nieuwe energie en een prettige structuur merk ik dat er flow is. Veel flow. Fijn, denk ik bij mezelf. Dit is fijn.

En dan krijg ik een mail. De mail. Mijn dochter Emily moest maar bij mij gaan wonen. Zo snel mogelijk. Het was gelijk duidelijk dat dit zou gaan gebeuren. En natuurlijk: meer dan, meer dan, meer dan welkom.

Maar impact had het wel. Het bericht, de consequenties en vooral het juridische gedoe dat daar op volgde. En als ik zeg consequenties, dan heb ik het over die voor mijn dochter. Niet zozeer over de consequenties voor mezelf. Al heeft me dat uiteraard ook zorgen gebaard. In de co-ouderschapconstructie die er lag kon ik het allemaal zo inrichten dat ik de ene week wat minder werkte en de andere week 60+ uur. De nieuwe situatie stelde me voor een enorme uitdaging qua structuur en planning. Niet mijn sterkste punten, remember?

Het heeft me uren en uren in overleg met advocaten en vooral, mag u best weten, heel veel tranen gekost. Het laatste kwartaal van 2015 was daarmee echt een zware. En ik vond dat ik door moest, ondanks dat. Dat ik dit er gewoon naast moest kunnen doen, de emotionele en praktische impact ten spijt. The show must go on, nietwaar? Je bent ondernemer of niet. En ik ben ondernemer.

Show goes on
1455069_10153660349955622_8257350830538756532_n
De show ging door. Maar niet zoals het moest. Mijn tijd verdelen tussen de ontzettend grote berg aan (fantastisch) werk, mijn dochter, mijn advocaat, de emotionele druk die werd uitgeoefend en nog wat futiliteiten als slapen en eten was gewoon te veel. Ik kon niet meer leveren zoals ik dat wilde. Ik was te laat of niet op niveau. En dat voelde -excusez- ontzettend kut.

Dus greep ik in. Want deze combinatie van dingen hield ik niet vol. Maar ik wilde niet kwijt waar ik zo hard voor had gewerkt in het jaar daarvoor. Dus toen was daar Lisa. Ik besloot hulp in te vliegen; iemand die goed kon schrijven en daarmee een aantal van mijn taken kon overnemen. Helemaal met oog op de toekomst waarin Emily bij mij ging wonen.

En na Lisa volgde Marrit. Want vier handen kunnen meer dan twee. Ze zijn ontzettend enthousiast en getalenteerd en ook dat hielp mij weer verder in mijn visie op wat MNKE als bureau allemaal nog meer zou kunnen doen. Helemaal in deze combinatie. En wat hebben we gewérkt in het laatste kwartaal van 2015. Tuurlijk: we hadden tijd nodig om elkaar te leren kennen en op stoom te komen. Dat ging allemaal niet vanzelf. Maar is er nu wel. Wij zijn er. En we gaan dit doen.

Tijdelijke kracht Peggy, piepjonge stagiaire met een enorm schrijftalent, heeft zich ondertussen gestort op de labels MoedersinGroningen.nl en ZwangerinGroningen.nl. Het dagelijkse beheer van die platforms heb ik overgedragen aan het fantastische team dat al een paar jaar verbonden is aan de websites. Moeders, ambitieus, slim en ontzettend toegewijd. Ik ben ontzettend trots op hen en hoe zij alle taken hebben geadopteerd. Mijn handen zijn vrijer en heel eerlijk: het komt de labels ten goede. Want ik had te weinig tijd en te weinig energie de afgelopen periode. De websites zijn mijn kindjes, nog steeds, maar kunnen niet in betere handen zijn dan bij hen nu.

The show in 2016
Dus dat. Dat was mijn jaar. Er was nog veel meer, maar dit was er vooral. Een fantastische groei van mijn bedrijf in een periode waarin mijn prioriteiten vooral lagen bij mijn kind. Het was hard werken en soms echt niet leuk. Maar ik ben er, wij zijn er. En gedoe is geweest. Emily en ik gaan er iets fantastisch van maken. Lisa, Marrit, Eefje, Peggy en ik ook. We zijn inmiddels ingewerkt en ingespeeld. De chaos van afgelopen maanden is over. En dat geeft me een heel erg fijn gevoel. Dus ik kijk met veel vertrouwen uit naar 2016. Een 2016 met mooie plannen. Of eigenlijk: ik doe maar niet aan voornemens. Ik doe gewoon aan dingen die ik ga doen in 2016.

2016 wordt een jaar van meer rust. Niet minder werk, maar een andere manier. Meer hulp, meer overzicht en door het wegvallen van een heleboel tijdrovend gedoe ook gewoon meer tijd. Dat beloof ik. En bedank ook graag mijn klanten die soms echt veel geduld moesten hebben – en dat hadden. Dat is niet eeuwigdurend. Dat begrijp ik heel goed. Daarin beloof ik absoluut beterschap.

2016 wordt ook een jaar van mijn boek. Nu een keer echt. Daar offer ik mijn vrije weekenden aan op. Elke twee week sluit ik mezelf op in een hotelkamer en schrijf ik. Wanneer het af is? Geen idee. Ga ik het leuk hebben? Dat zeker. Wordt vervolgd.

2016 wordt het een jaar van een aantal eigen projecten die het levenslicht gaan zien. Er komt een website voor MNKE, een nieuwe site voor MoedersinGroningen.nl en nog een ander geinig dingetje waar momenteel de laatste hand aan wordt gelegd.

2016 wordt verder hopelijk een jaar van nieuwe, klussen, opdrachtgevers en uitdagingen. Dat “ja” zeggen houd ik er in. Want terugkijkend: ik vond echt alles even leuk. Ik blijf dit zien als een groot avontuur. Een groot, ontzettend leuk avontuur om van te genieten. Ook als het even anders loopt.

Dat zijn de plannen. Voor de rest laat ik me graag verrassen in 2016.
En wens ik iedereen een eigen, geweldig avontuur in het nieuwe jaar.

Laten we vooral heel veel mooie verhalen maken.

Met veel dank aan iedereen die er was in 2015. You know who you are. :) x

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *

De volgende HTML-tags en -attributen zijn toegestaan: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <s> <strike> <strong>