Vertrouw niet op jezelf

In een verloren uurtje, toen ik eigenlijk allang had moeten slapen, schreef ik een column over kraamweekgeheimen voor ZwangerinGroningen.nl. Oftewel: vier dingen waarvan ik vond dat “men” ze me best hadden mogen vertellen voor De Grote Bevallingsshow begon. Ik vind columns schrijven leuk en het gaat me redelijk makkelijk af, dus een prima tijdverdrijf zo vlak voor dromenland.

Twijfel
De volgende dag herlas ik de column en twijfelde of ik het wel moest publiceren. Die check heb ik eigenlijk altijd met mezelf voordat ik iets online zet. Al jaren. En ook al heb ik inmiddels best veel verhalen online gezet en de ether in geslingerd, ik moet elke keer weer een drempel over. Helemaal als het gaat om persoonlijke verhalen en dit was een persoonlijk verhaal met nog best wat intieme details ook nog. Ik twijfelde. En wat niet veel mensen weten: ik twijfel altijd. Elk verhaal weer. Ik vind het zelden goed genoeg. Dus heb ik mezelf aangeleerd mijn twijfel te negeren en niet naar mijn eigen kritiek te luisteren. Ik publiceer gewoon. Niet zelden zeg ik zelfs hardop tegen mezelf: “kom op, gewoon doen, Mink. Zie je dan wel weer.”

7500 keer gelezen
Schermafbeelding 2015-06-01 om 22.05.57
Geen loze beslissing, deze keer. De betreffende column werd binnen het uur 100 keer gelezen. En toen dacht ik dat het misschien wel een goed gelezen verhaal zou worden. Ik had alleen niet het vermoeden dat het zó hard zou gaan. Het betreffende Facebookbericht heeft inmiddels meer dan 39.000 mensen bereikt (voor de marketeers onder ons: organisch bereik). Het is 7500 keer gelezen. Er zijn meer dan 60 reacties op geweest. 

Schermafbeelding 2015-06-01 om 22.04.52

Wat hebben we (wederom) geleerd, Minke?
Dat ik mijn grootste criticus ben. En dat dit niet altijd helemaal terecht is. Had ik naar mezelf geluisterd, had ik mezelf vertrouwd hierin, dan had deze column niet online gestaan.

Moet ik mezelf dan maar helemaal vrijwaren van kritiek? En helemaal niet meer op mezelf vertrouwen? Nee. Ik moet vertrouwen op het proces; dat ik tijdens het schrijven genoeg oplet. Dat ik met de zinnen die ik weghaal, toevoeg en herformuleer al genoeg zelfcensuur toepas, zodat het eindresultaat klopt en niet opnieuw aan dezelfde meetlat van kwaliteit gelegd hoeft te worden.

En, ach, dat is het ook niet helemaal, altijd. Soms is het gewoon angst. Aarzeling om persoonlijke zaken te delen met een publiek dat ik niet helemaal meer onder controle heb in volume en kwaliteit. En dat gaat ook niet altijd vlekkeloos; kop versus maaiveld is wachten op meer of minder onderbouwde kritiek. Daar heb ik ook maar aan te wennen.

Moraal
Moraal van het verhaal? Een belangrijke marketingles wat mij betreft: niet denken, maar doen. Voelen dat het klopt en het dan gewoon durven. Vraag jezelf: wat is het ergste dat er kan gebeuren? Een volledige flater sla je namelijk echt niet zomaar. En vraag jezelf ook: wat is het beste dat zou kunnen gebeuren? Voor je het weet heb je een hitje te pakken. Dus: experimenteer, doe, publiceer, kijk wat er gebeurt. En vertrouw niet op jezelf. Niet blind, in ieder geval.

 

 

Vaker zo’n verhaal? Schrijf je dan in voor de MNKE nieuwsbrief. Kom ik gewoon je mailbox binnen ;).

 

One thought on “Vertrouw niet op jezelf

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *

De volgende HTML-tags en -attributen zijn toegestaan: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <s> <strike> <strong>