Grande Finale Kracht on Tour: wat ik er leerde

We_Can_Do_It!Afgelopen vrijdag was ik op uitnodiging van Van Hulley mee naar de Grande Finale van Kracht on Tour in Den Haag. Voor wie Kracht on Tour niet kent: dit was een tweejarig programma van het ministerie OCW waarin Jet Bussemaker zes regio’s bezocht om afspraken te maken over een betere financiële positie van vrouwen. Emancipatie dus. Daar heb ik helemaal niks mee. Tenminste: dat dacht ik tot vrijdag. Vrijdag was een eye opener.

“We”
Ik houd me over het algemeen ver van vrouwenclubs en empowerment-events. Sterker: ik word er heel erg kriebelig van. Zo ook vrijdag. Een workshop waarbij vrouwen nestjes vormen en elkaar bewust veren in de reet steken omdat “we” succes niet genoeg vieren: ik kon er niets mee en blies melig de aftocht. De champagne is bij mij niet aan te slepen; ik vier succes vaak en veel. Ik vier het overigens ook als ik hard op mijn bek ga, maar dat terzijde.

Het is dat “we” waar ik niet tegen kan. Ik herken me namelijk nooit in dat “we”. We zouden niet trots genoeg zijn, we zouden onze talenten niet genoeg uitdragen, we zouden te bang en te onzeker zijn, we zouden ons tegen laten houden door mannen. “We” is niet ik. Ik voel me eigenlijk nooit aangesproken.

Niks nieuws
Daar maakte ik eigenlijk al lang een grove (en misschien ook wel arrogante) denkfout, besefte ik. In een zaal met honderden vrouwen, een handjevol mannen, minister Bussemaker zelf en Koningin Máxima (!) luisterde ik naar onder andere Annemarie van Gaal. Zij pleitte, zoals ze vaak doet, voor niet piepen, maar gewoon doen. Voor het niet laten belemmeren van ambitie en talent door mensen die je liever normaal zien doen dan gek. Voor risico’s durven nemen en daar zelf verantwoordelijkheid voor dragen. Voor zélf.

“Ja, duh” dacht ik. Heel erg eens met Annemarie, maar geen nieuws. Niet voor mij.
En toen besefte ik hoeveel geluk ik heb gehad.

Fuck de consensus zit in mijn DNA
Vlak voor het programma begon noemde ik nog: mijn moeder zou trots op me zijn. Zij was nogal van de vrouwenemancipatie. Las de Opzij, werkte bij een organisatie die vrouwen hielp bij hun financiële zelfstandigheid, haar boekenkast stond vol met empowermenttitels. En: ze was alleenstaande, werkende moeder. Financieel ontzettend onafhankelijk, dus. Ik maakte vaak Opzijgrapjes en riep regelmatig gekscherend dat ik wel even “Spiegel van de Ziel” zou doorbladeren als ze me iets probeerde bij te brengen. Niet heel aardig, nee. Ik was een irritante puber.

Maar het is wel mijn moeder geweest die op die manier de basis heeft gelegd voor wat ik vandaag kan doen. Dat snapte ik ineens, toen, daar. Voor mij is het heel vanzelfsprekend dat ik werk, geld verdien en niet zeur over moeilijk en zwaar. Ik heb altijd geleerd dat ik alles kan bereiken, dat er geen grenzen zijn tenzij ik ze zelf bepaal. Dat zit in mijn DNA. Ik weet niet anders. En, misschien nog wel belangrijker: ik heb elke dag gehoord dat ik goed ben zoals ik ben. Dat ik me nooit door iemand anders mag laten wijsmaken dat ik iets niet kan. En dat de wereld voor me open ligt zolang ik dat zelf wil. Oh en mijn vader? Die leerde mij dat anders zijn dan anderen helemaal geen probleem is. Dat opvallen gewoon mag. Fuck de consensus, zeg maar. Ook dat zit in mijn DNA.

En daar heb ik heel veel geluk mee gehad.

Die basis heeft lang niet iedereen. En dan moeten dingen die voor mij heel vanzelfsprekend zijn van heel ver komen. Dat snap ik. Dat snap ik sinds vrijdag ook beter. Zo ook de workshop waarin bewust succes werd gevierd omdat “we” dat niet genoeg doen. Ook al herken ik mezelf daarin nog steeds niet.

Geen garantie op succes (of falen)
Een kritische kanttekening bij mijn eigen inzicht: ik heb geluk gehad met die basis, maar heb het uiteindelijk toch gewoon zelf moeten doen. Zo’n basis is geen garantie voor succes, zoals het ontbreken van een dergelijke basis nooit een garantie mag zijn voor het ontbreken van succes. Ik geloof nog steeds in wat Annemarie goed verwoordde: je bent zelf verantwoordelijk. Niet zeuren, gewoon doen. En je door niemand laten tegenhouden.

Ja, natuurlijk is dat een uitdaging. Ook voor mij. Goddank voor de Fuck-de-Consensus-les van mijn vader. Ik kan niet eens meer tellen hoeveel mensen riepen dat het zo onverstandig was een vaste aanstelling vaarwel te zeggen en voor mezelf te beginnen. Met mijn kind en hypotheek. Houd dan nog maar eens de middelvinger fier in de lucht. Figuurlijk dan.

Sleutel tot succes
Maar die middelvinger is wel mijn sleutel tot succes, dat geloof ik echt. Dus die is er nog steeds. Als mensen achter mijn rug om nare dingen roepen of schrijven, bijvoorbeeld. Of als me gezegd wordt dat ik ergens niet genoeg verstand van zou hebben omdat ik een vrouw ben. Als me bezorgd coaching wordt aangeboden omdat het als alleenstaande-moeder-zpp’er wel bijna onmogelijk moet zijn het hoofd boven water te houden.

Misschien nog wel belangrijker: ik steek ‘m ook regelmatig op naar mezelf. Als ik mezelf wel betrap op piepen, als ik neig iets niet doen omdat ik bang ben dat het wel eens zou kunnen mislukken, als ik stiekem ineens rekening houd met mogelijke criticasters. Dan verdien ik een stevige trap onder mijn kont. En die geef ik mezelf dan ook.

Simpel?
Klinkt simpel, misschien. Is het niet. Want ook ik ben gewoon onzeker soms, of in paniek. En er zitten echt dingen tegen, flink ook af en toe. Zakelijk en privé. Ook ik “worstel met balans”, ook ik stort wel eens huilend mijn bed in na een dag van veel tegenslag en ook ik zie soms als een berg op tegen de dag daarop. Simpel is het dus echt niet, maar voor wie eigenlijk wel? Niemand heeft gezegd dat het allemaal één groot feest zou zijn, denk ik dan altijd maar.

Er is geen geplaveid pad naar succes, hoe dat er ook maar uit mag zien. Voor niemand. Dus als je iets wilt, wat dan ook, dan heb je dat pad inderdaad zelf te creëren. En dat is mogelijk. Heel goed zelfs. Zolang je de middelvinger fier in de lucht houdt naar zij die het niet begrijpen en openstaat voor zij die het wel begrijpen. Zolang je de bereidheid hebt om genadeloos op je bek te gaan en te stoppen met “ja maar”. Zolang je jezelf een schop onder de kont wilt geven wanneer nodig. Zolang je bereid bent hard te werken. En inderdaad: hulp te vragen waar nodig.

Dat was in grote lijnen de boodschap van vrijdag. En dat besef doen landen: daar zijn de vele empowerment programma’s ontzettend geschikt voor, daarin kunnen workshops -met of zonder nestjes- veel betekenen. Wat ook maar werkt. En dan gewoon doen.

De heldinnen van Van Hulley

Daar stonden ze vanochtend. Elf dappere vrouwen kregen een diploma uitgereikt. Stralend trots en met bijbehorende, permanente glimlach. Tweeëntwintig twinkelende ogen. De vrouwen van Van Hulley werkten 10 maanden heel erg hard voor dit moment. En daar werd met recht aandacht aan besteed.

Het raakte me. Om meerdere redenen.

Origineel en dapper plan
Jolijn was ongeveer de eerste die me een jaar geleden belde toen ik riep “ik ben te huur”. We kenden elkaar van eerder en ik volgde haar initiatief Van Hulley al een tijdje. Een origineel en dapper plan: boxershorts maken van overhemden die door de eigenaar niet meer worden gedragen. En niet zomaar. Die boxershorts moesten gemaakt worden door vrouwen die een steuntje in de rug konden gebruiken op de arbeidsmarkt.

Dat lukte. Niet zonder slag of stoot, maar het lukte. Al ruim twee jaar werkt ze met hart en ziel aan haar sociale onderneming. En gedurende die twee jaar ontstond het idee om niet alleen een werkplek te bieden bij Van Hulley, maar de vrouwen ook een opleiding te geven. Zo konden ze na hun periode bij Van Hulley ook écht verder.

En dat écht verder is ook echt écht verder. Dat bleek vanochtend ruimschoots.

Topprestatie, ga er maar aan staan
Uit de toespraken van de opleidingsmanager, de aanwezige wethouder, de docenten en Jolijn bleek dat de vrouwen een topprestatie hadden geleverd. Ze combineerden hun gezin, hun huishouden en hun werk bij Van Hulley met deze opleiding. Dat is pittig. Echt pittig.

Maar wat het meest raakte? Dat het niet een diploma alleen was. Uit de toespraak van een van de prachtige en slimme Van Hulley vrouwen bleek dat er in deze tien maanden veel meer was gebeurd. Er was ruimte gemaakt. Er was een toekomst gecreëerd. Zoals ze zelf verwoordde: “Ik had ambities, maar die zaten lang diep in de ijskast. Door Jolijn zijn ze weer terug. Ik wil er wat van maken.” En deze vrouw wil er niet zomaar iets van maken; ze wil er iets van maken zonder zichzelf te verliezen. Met haar eigen normen en waarden, met haar hoofddoek, met haar kwaliteiten.

Ze prees daarnaast haar “Nederlandse moeder Alda”, Van Hulley medewerkster van het eerste uur. Alda was voor de vrouwen een baken geworden. “Weet ik niet wat ik moet beslissen: Alda bellen. Ben ik blij? Alda bellen. Zit het tegen? Alda bellen.” En ik besefte me vanochtend hoe ontzettend veel dat moet betekenen. De meeste vrouwen zijn de Nederlandse taal niet goed machtig. Ze staan toch soms redelijk buiten de maatschappij waar ik me zo vloeiend (maar ook lang niet altijd) in beweeg en ze worden helaas nog steeds vaker met angst dan met positiviteit tegemoet getreden. Ga er maar aan staan, dacht ik. Denk ik.

Trots en hoop
Zij gingen dit Van Hulley avontuur aan. Zij studeerden, deden (soms voor het eerst in hun leven) een toets, gaven gedenkwaardige presentaties en haalden een diploma. De meeste vrouwen gaan na de zomer zelfs verder studeren. Ze werden uitgedaagd om hun dromen te concretiseren en leerden dat er heel veel in het verschiet voor hen. Dat maakte voor deze vrouwen een enorm verschil. En daar kunnen velen nog wat van leren.

Dus daar zat ik. Met tranen in mijn ogen te luisteren naar oprechte complimenten over de inzet, ambitie en leergierigheid van deze dames. Van deze sterke, stoere dames. Trots dat ik een beetje mag bijdragen aan de mooie missie die Van Hulley heeft. Maar vooral trots op iedereen die dit aandurfden en mogelijk maakten.

En hoop. Hoop dat deze vrouwen inderdaad hun dromen kunnen blijven volgen. Dat ze nog veel meer Jolijns tegen gaan komen in hun verdere leven en carrière. Dat er werkgevers zijn die verder kijken dan een hoofddoek of een accent. Dat ze gestimuleerd zullen blijven worden in hun ambitie en talent. Aan hun zal het in ieder geval niet liggen. Aan mij trouwens ook niet.

Van Hulley en de elf heldinnen met hun diploma. Het was een mooie ochtend.

 

Van Hulley is een sociale onderneming in Groningen met Jolijn Creutzberg aan het roer, omringd door een topteam van Van Hulleys zoals Alda, Marije, Michelle en nog veel meer mensen met een warm hart. Daarover lees je hier meer

vanhulleydiploma

Het Grote Knuffel Verzamelpunt

Onder de douche. Ik weet niet waarom: ideeën komen toch vaak onder douche.

Vlak daarvoor zag ik een oproep van een Twitteraar met een gevonden knuffel. Het heeft altijd iets heel zieligs; zo’n verlaten pluche beest op straat. Nog veel zieliger voor het kind, natuurlijk. En daarmee de nachtmerrie van elke ouder. Knuffels horen bij hun kindereigenaar.

En terwijl ik mijn haar in de shampoo zette, bedacht ik dat het mooi zou zijn als er een centraal verzamelpunt zou zijn voor verloren knuffels. Bij mij op kantoor. Want dan zetten we het beestje op de foto, delen we het op www.MoedersinGroningen.nl en onze sociale media en maken we de kans een stuk groter dat het beestje terugkomt bij het rechtmatige eigenaartje.

Kinderen die een knuffel kwijt zijn, kunnen een signalement doorgeven en ook dat delen we dan.

Dus. Dat is er nu. Het Grote Knuffel Verzamelpunt Groningen. Zegt het voort, voor alle kinderen in Groningen en hun knuffels.

Check ook berichtgeving op Sikkom en Groningen Dichtbij.

Knuffel gevonden?

 

 

theFactor.e & MNKE

the factor eTheFactor.e: full service internetbureau uit Groningen met een vestiging in Amsterdam. Uiteraard volg ik ze al jaren; ze zijn een belangrijke speler in internetland.

En dat internetland, daar voel ik me nog steeds thuis. Dus toen ze bij theFactor.e vroegen of ik bij wilde dragen aan hun marketing, hoefde ik daar eigenlijk niet over na te denken. In de twee gesprekken die ik daar ter voorbereiding heb gevoerd werd me al snel duidelijk dat er pareltjes aan verhalen liggen. En daar houd ik van.

Met een groot en gedreven team, met klanten als Zwitserleven, Delta Lloyd, UMC Utrecht, Eriba en nog vele andere mooie namen en een kantoor-om-in-te-verdwalen zie ik er ontzettend naar uit aan de slag te gaan.

Vanaf morgen begint onze samenwerking officieel: om 9.00 schuif ik aan bij hun meeting. En ga ik aan de slag.

Zin in & wordt vervolgd!

Walk for Life: lopen & rennen voor het goede doel. En iedereen kan meedoen.

De Walk for Life; een bijzonder event met een bijzondere geschiedenis. Op 25 april aanstaande wordt dit recreatief wandel- en loopevenement voor de elfde keer georganiseerd. De opbrengsten gaan naar het UMCG Kanker Researchfonds. In 2014 werd er €24.000 bij elkaar gelopen. Inschrijven kan nu al! En het mooie is: iedereen kan meedoen.

Marga & Bob: bijzondere initiatiefnemers
Marga en Bob zijn pas net een jaar bij elkaar als Bob ziek wordt: een ernstige vorm van leukemie. Hand in hand zetten ze samen alles op alles om beter te worden. Om te overleven. En dat lukt.

Tijdens dit proces worden ze geconfronteerd met alle facetten van kanker. En ook hoe de voorzieningen voor jongvolwassenen op sommige gebieden tekort schieten. Ze zien jongens en meisjes van net achttien buiten de boot vallen; geen kinderarts, maar behandelingen tussen de volwassenen. Ze zien andere jongeren in de bloei van hun leven niet alleen maar moeten vechten om beter te worden, maar daarna ook strijd moeten voeren om hun leven weer op te bouwen. Eenmaal kanker is altijd patiënt, ondervindt ook Bob zelf.

Ze willen iets doen. En besluiten tot het opzetten van de Walk for Life. Samen met een groot team vrijwilligers.

Over Walk for Life
Walk for Life is uniek omdat iedereen kan meedoen. Kinderen, volwassenen, ziek of gezond. Wandelen mag, rennen ook, zelfs in een rolstoel kun je meedoen. De routes lopen rond het natuurgebied bij het Paterswoldsemeer. De opbrengsten komen ten goede aan kankeronderzoek met een focus op die jongvolwassenen die nog zo in de bloei van hun leven staan en waar weinig voorzieningen voor zijn.

Walk for Life zonder Bob
Marga en Bob maakten van de Walk for Life jaar na jaar een mooie ervaring voor iedereen die meedeed en zamelden bovendien erg veel geld in voor onderzoek naar kanker. Met de gezondheid van Bob ging het lange tijd goed. De jaarlijkse controles waren spannend, maar verliepen meestal probleemloos.

En dan is het mis. Goed mis. De leukemie is terug en Bob overlijdt al binnen vier weken na dit nieuws. Marga blijft in ongeloof achter. Ze waren zo positief geweest, ze hadden zo hard gevochten. En ineens is Bob weg.

Marga zet alles op alles om de Walk for Life te kunnen blijven organiseren. Juist als eerbetoon aan haar overleden man. Want, zo zegt ze: “Opgeven is geen optie”. En zo is het.

Schrijf je ook in voor de Walk for Life op 25 april 2015!

Walk for Life & MNKE
Oud collega Brenda van de Wal mailt me: we hebben een klus en we vinden het ook echt wat voor jou, help je mee? Brenda werkt bij Dizain en Dizain zet zich vrijwillig in voor de marketing-en communicatie rondom de Walk for Life. Ze vragen of ik verhalen kan maken en die kan omzetten in webteksten, flyerteksten en social media uitingen. Hier hoef ik niet lang over na te denken. Uiteraard zet ik me ook vrijwillig in.

Een week later zit ik met Marga Timmerman om haar te interviewen. Het duurt niet heel erg lang voordat er over onze beide wangen tranen biggelen. Een indrukwekkend verhaal heeft ze. En we herkennen elkaar in de kleine dingetjes waar je mee geconfronteerd wordt als je te maken hebt met rouw en verlies.

De Walk for Life verdient veel inschrijvingen. Om geld in te zamelen. En om Bob. Dus ook om Marga.

Schrijf je in!

flyer walk for life
Flyer van Walk for Life met tekst van MNKE.

Content voor UNO Bedrijfsadviseurs – in samenwerking met Nordique

Schermafbeelding 2015-03-03 om 11.04.52UNO Bedrijfsadviseurs heeft zich gespecialiseerd in het begeleiden van ondernemers die te maken krijgen met bijzondere bedrijfssituaties. En de meeste ondernemers krijgen daar vroeg of laat mee te maken. Dit kan natuurlijk een positieve situatie zijn: het realiseren van groeiplannen of het aankopen van een bedrijf, bijvoorbeeld. Maar ook bij de wat minder rooskleurige scenario’s als liquiditeitsproblematiek of een faillissement, staat UNO klaar.

Ze kiezen bewust voor een eerlijke, onafhankelijke en persoonlijke aanpak met veel respect voor de ondernemer. Niet beslissen vóór de ondernemer, maar mèt de ondernemer, want het gaat vaak om hun levenswerk.

Hun website droeg dat naar eigen zeggen nog niet genoeg uit. UNO wilde een meer conversiegericht website met content centraal. Internetbureau Nordique ontwierp de online strategie en bouwde vervolgens de website. Nordique gaat voor resultaat, dus werd er een conversiegerichte website gemaakt met een moderne, rustige look and feel en veel aandacht voor verhalen. Want niets converteert zo goed als uitstekende content, toch? :)

Die content mocht MNKE maken.

Aanpak: beginnen bij het begin
Na een uitgebreide strategische briefing van Nordique en een kennismaking met de mensen van UNO, werd al snel duidelijk dat de toon echt anders mocht. Persoonlijker, dichter bij de ondernemer en duidelijker in de uitleg van lastige zaken. Ook wilden ze heel graag een meer verhalende vorm voor hun cases.

De wensen voor de nieuwe toon werden vastgelegd in een zogenaamde leidraad. In een leidraad staat kort samengevat met welke overwegingen er keuzes zijn gemaakt voor tone of voice, aanspreekvormen en uitspreekvormen. En worden deze punt voor punt vastgelegd. Dat is vooral voor UNO handig: zo kunnen ze later ook zelf makkelijk cases en andere content maken en blijft deze gegarandeerd in dezelfde stijl als de rest van de website.

Spoedcursus bijzondere bedrijfssituaties
De volgende stap? Inlezen, inlezen, inlezen! De materie rondom bijzondere bedrijfssituaties is vrij complex. Dat goed kunnen verwoorden betekende goed onderzoek. Niet alleen door al het aangeleverde materiaal van UNO door te nemen, maar ook door verder te kijken: de concurrentie onderzoeken, vaktermen opzoeken en cases lezen over gerelateerde situaties. Leerzaam!

Content & content kalender
Door een goede briefing, de hoge kwaliteit van aangeleverde teksten en een grondig vooronderzoek, konden de teksten snel worden gemaakt. Gelijk geplaatst in de website (dus geen gedoe met verschillende feedbackversies in Word) en meteen geoptimaliseerd voor zoekmachines.

De nieuwe toon was even wennen, maar werd goed ontvangen. Helemaal in combinatie met de nieuwe stijl van de website kwam er een mooi, compleet en passend plaatje tot stand.

MNKE heeft vervolgens een content kalender opgeleverd als basis voor UNO om zo ook na de oplevering van de website het maken en plaatsen van nieuwe content te borgen.

Fijne samenwerking, mooi resultaat
Ik ben er heel erg van overtuigd dat de mooiste resultaten voort komen uit fijne samenwerkingen. Soepel kunnen communiceren, goed van elkaar snappen wat de bedoeling is en vooral: een gezamenlijk gedragen passie voor het realiseren van dat mooie resultaat. In deze case waren alle ingrediënten aanwezig.

Tot slot: een mooi compliment van Kyra Weaver, Business Analist & Marketeer bij UNO Bedrijfsadviseurs:

“Minke weet als geen ander de kern te destilleren uit complexe en specialistische tekst om daar vervolgens een mooi verhaal van te maken, wat goed resoneert met de beoogde lezer. Content marketing kan een geheimzinnig vakgebied zijn, maar met Minke’s scherpe en creatieve ideeën zijn wij een heel eind op weg geholpen!”

Het resultaat kun je bekijken op www.uno-advies.nl.

Nordique schreef ook een artikel over deze samenwerking.

UNO bedrijfsadviseurs  meer dan twintig jaar ervaring

Langer Thuis Pakket van ZINN (samen met 212 Fahrenheit)

logo_zinnOuderen blijven langer thuis. Soms willen ze dat juist, soms is het niet anders. Maar langer thuis is niet altijd makkelijk. Daarom wilde ZINN een handje helpen in de vorm van een Langer Thuis Pakket.

Reclamebureau 212 Fahrenheit werd ingeschakeld om het het geheel vorm te geven en het pakket bekendheid te geven met een communicatiestrategie. Er werd nauw samengewerkt om precies de goede inhoud en vorm te vinden.

Het pakket is bedoeld om ouderen te helpen langer, maar vooral ook veilig en gezond thuis te laten wonen. In het pakket zit onder andere het Langer Thuis Boekje vol met tips voor ouderen en om hun thuis veilig, fijn en prettig te maken. MNKE mocht mede de inhoud bepalen en de teksten schrijven van het boekje en de website.

Een knipoog (maar niet een te grote)
Voor de tips en de teksten was de wens om het toegankelijk te maken en er een kleine knipoog in te verwerken. Nergens mocht de tekst belerend of te tuttig zijn, het boekje is juist ook bedoeld voor een groter publiek dan alleen ouderen. Immers, wij dertigers, veertigers en vijftigers wonen straks ook langer thuis en kunnen ons alvast voorbereiden. Een te grote knipoog was echter ook niet de bedoeling; ZINN heeft juist veel aandacht voor de complexiteit die soms speelt. Wel mocht de stijl fris en opvallend. Een mooie uitdaging!

Het Langer Thuis Pakket is veelvuldig besteld, net als het boekje. En dat kan nog steeds op www.langerthuispakket.nl.

langerthuispakket_boekje

 

Timi & MNKE

logoEen van de eerste dingen die ik regelde toen ik begon als zelfstandige: een tool om mijn uren mee te kunnen registreren. Ik wilde iets waar ik niet alleen kon bijhouden, maar ook conclusies uit kon trekken. Uren bijhouden kan ook op papier, immers.

Ik kwam terecht bij Timi en nam een gratis proefaccount voor 14 dagen. En na die 14 dagen met veel plezier een betaald account. Ik merkte dat ik het prettig vond om snel mijn uren in te kunnen kloppen, maar vooral dat ik op projectniveau rapportages kon maken van de klussen die ik deed. En dat ik kon zien hoe belachelijk veel tijd ik kwijt was met mailen (en dat nu dus als een gek aan het reduceren ben). Inzicht in hoe ik mijn tijd besteed en wat daar tegenover staat, maakt het makkelijker om keuzes te maken in deze tijdbesteding. Best wel relevant, want het grootste geluk als zelfstandige is de vrijheid. Maar dat is gelijk ook het grootste gevaar. Timi is een charmante stok achter de deur.

Van klant naar samenwerken
Toen ik weer eens in mijn rapportages aan het neuzen was, besloot ik de jongens van Timi een mailtje te sturen. Ik geloofde namelijk dat ze wel veel meer te vertellen moesten hebben dan dat ze deden en vond dat Timi ook meer aandacht verdiende. En nu mag ik aankondigen dat we samenwerken aan Meer Aandacht voor Timi.

Rowan en Jankees zitten aan de andere kant van het land, Den Bosch om precies te zijn. Dus we skypen en drinken koffie op Utrecht Centraal. En zijn zo samen bezig met het maken van mooie content rondom alles wat met time management te maken heeft. Want dat is de essentie van Timi: grip krijgen op je tijd. Het mooie van deze Nederlandse start-up vind ik dat het echt is ontstaan vanuit een eigen ervaring en behoefte. Zien, doen, delen; dat zijn de mooiste initiatieven.

Nieuwsgierig naar Timi?
Kijk op timiapp.com en probeer het gewoon eens 14 dagen na je vakantie. Het is makkelijk en het geeft echt veel inzicht in hoe je je tijd besteedt. Tot op de minuut. Je kunt zelfs rechtstreeks factureren als je ook Moneybird hebt (tip! neem dat!). Na de proefperiode kost Timi €5,- per maand, per gebruiker.

Update: de eerste blog staat online.

tedxgroningen

Speaker @ TEDxGroningen | Wauw

Maanden moest ik geheim houden dat ik gister mocht spreken op TEDxGroningen. En wat een fantastische ervaring was dat.

Allereerst: wat een fantastisch event is dat! Volledig draaiend op vrijwilligers en gulle partners, volle passie en inzet van iedereen, supersterk georganiseerd en bovendien: ontzettend inspirerend. TEDxGroningen kent niet voor niets meer aanmeldingen dan plekken. En wat een mooi, warm, divers publiek was er gister aanwezig. Dikke complimenten.

Melissa vroeg mij al een tijd geleden of ik niet iets wilde doen aldaar. Natuurlijk, zei ik. Ik begreep alleen niet direct dat het de bedoeling was dat ik spreker zou zijn. Een intermezzo, een columnpje, een kort verhaal; dat dacht ik. Toen dat misverstand uit de wereld was, ben ik als een gek gaan schrijven.

Voor jullie beeld; de meeste columns en korte verhalen die ik schrijf, schrijf ik snel. Ik neem een snoekduik in de emotie, schrijf het op en sluit het af. Dat kon nu niet. Drie maanden lang droeg ik met me mee wat ik wilde vertellen, met welke woorden en welke boodschap. Ik puzzelde, schreef en schrapte. Melissa was een fantastische coach gedurende dit proces, ze daagde me uit op precies de goede manier. Met als resultaat een verhaal over wat ik leerde van verlies en wat een legacy of life is. Het was een indringend, maar heel erg mooi proces om dit te schrijven.

Maar goed. Schrijven is één ding. Een podium opstappen en dat verhaal vertellen aan een 400-koppig publiek is van een heel andere orde. Dat is gewoon doodeng. En fantastisch tegelijk. Wat een geschenk uit de hemel was het dan ook dat ik ‘s ochtends nog even mocht sparren met Barbara Rogoski. Wat een magisch mens en wat heeft zij in minder dan tien minuten een hoop gedaan voor mij en mijn verhaal.

Ik ben goed met woorden, maar omschrijven wat er gebeurde gedurende die zes minuten op dat podium, lukt me niet goed. De uren daarvoor was ik nauwelijks aanspreekbaar. De minuten daarvoor zei ik helemaal niets meer. Ik herhaalde en herhaalde en herhaalde mijn talk in mijn hoofd tot ik er van in de war raakte en uit pure nood maar focuste op een e-mailnieuwsbrief van een bekend warenhuis.

Blij was ik dan ook met de geluidsjongen die wat onthand voor me stond met zijn zender + headset, nodig om verstaanbaar te zijn op het podium. “Uh, heb je ook iets waar ik de zender aan vast kan maken?” Ik had over veel dingen nagedacht. Niet dat een jurk met een jasje problemen op zou leveren, zendervastmaak-wise. “Mijn panty, toch?” Nu ben ik niet van het soort dat te pas en te onpas jurkjes omhoog trekt, maar ik zag geen andere mogelijkheden. En zo stond ik een minuut voor ik op moest half ontkleed in de coulissen. Die toestand brak gelukkig een gedeelte van mijn zenuwen en dat was, zeg maar, nogal welkom.

En daar ging ik dan. Maanden van voorbereiding, uren werk, honderden keren oefenen. Veel mensen in de zaal die ik kende, mijn vriendje op de eerste rij, maar zoveel mensen die ik niet kende. En het lukte. Goddank. Ik viel niet flauw, ik verloor geen tekst. Het lukte.

De reacties, mensen. De reacties raken me zo. Wildvreemden kwamen naar me toe om te vertellen hoe ze het hadden ervaren. Ze deelden hun eigen ervaringen met verlies. En daar ben ik zo blij mee.

Een van de darlings die ik moest killen in het schrijfproces was namelijk die van: deel je verdriet. Ik vind echt dat we het veel te weinig hebben over wat we zijn verloren en hoe dat voelt. Missen voelt als heimwee, verlies laat leegte achter. En ik was zo blij dat ik, zonder het zo te benoemen, toch mensen had geïnspireerd hun verlies, verdriet te delen. Blijf dat vooral doen.

Ik vond het een heel erg bijzondere ervaring. Ik vond het een eer dat ik daar mocht staan. En ik bloos bij de reacties die ik teruglees.

De talk is binnenkort online te bekijken. Zodra dat het geval is, laat ik het natuurlijk weten. Tot die tijd hebben we gelukkig de foto’s nog :).

tedxgroningen
Dank je, Syll, voor deze foto.

 

En ook nog: dank je Melissa voor dit mooie event, je coaching en deze fantastische ervaring. 
Dank je Marc, voor het dealen met de pre-talk tantrums en voor dat ik 25768 keer op je mocht oefenen :).
Dank je Lieke & Wieke voor jullie mooie support en het bewaren van dit geheim.
Thank you Barbara for your last minute coaching, really valuable.
En echt iedereen die me op welke manier dan ook hielp (you know who you are): BEDANKT!
En, en, en: ontzettend bedankt voor alle mooie reacties!