14080016_1263027903727541_129824537245992827_n

Nieuw hoofdstuk: een nieuw kantoor

Heel blij! Vanaf vandaag werken we vanuit ons nieuwe kantoor aan de Oudeweg 26! Een voormalige garage is omgetoverd tot een heel fijne werkruimte in industriële en beetje rauwe sfeer. Genoeg ruimte voor onze mensen, maar ook om eventueel te komen flexwerken in de toekomst. Nog steeds binnenstad, maar groter dan waar we zaten en helemaal voor onszelf.

Het was een spannende, maar ook ontzettend leuke stap om te nemen. Vanochtend liep ik voor het eerst binnen voor een werkdag in plaats van klusdag en merkte echt hoeveel energie het me gaf.

Ook dacht ik even terug aan vandaag precies twee jaar geleden: mijn eerste officiële dag als zelfstandige. Toen nog vanuit huis, in m’n eentje. Nu in een prachtig kantoor met allemaal collega’s. Wat is er veel gebeurd. En wat ik ben ik daar blij mee. En ook trots, ik zeg het maar gewoon.

Genoeg sentiment, ik ga aan de slag.

14080016_1263027903727541_129824537245992827_n
Ons nieuwe kantoor aan de Oudeweg in Groningen

 

 

Ons nieuwe adres: Oudeweg 26, 9711 TL Groningen. Alle telefoonnummers blijven hetzelfde. Kom gerust een keertje langs. Binnenkort geven we ook een openingsborrel. 

blog

Next steps; met recht een nieuw hoofdstuk

MNKE-FBHet is inmiddels alweer twee jaar geleden dat ik ben gestart met MNKE. Dat ik ondernemer werd. Dat ik begon met een heel nieuw avontuur. Tijd om terug te kijken, maar ook vooral om vooruit te kijken.

Het was hier stil. Want het was druk. Geen excuus, maar wel aan de hand. Ik was niet alleen druk met een boel mooie opdrachten, ook op het gebied van het inrichten van mijn bedrijf moest er veel gebeuren. Aan de ene kant merkte ik dat de aard van de opdrachten die op mijn pad kwamen veranderden en dat dit vroeg om een andere manier van werken, maar ook een andere manier van presenteren. Aan de andere kant kwamen er verschillende samenwerkingen op mijn pad die ook de nodige aandacht vroegen om goed in te richten. Spannend, intensief, uitdagend, vooral heel leuk. Alles eigenlijk.

Delegeer ‘t

Vorig jaar kon ik al melden dat we aan het uitbreiden waren. Elke ondernemer zal beamen: groeien is moeilijk. En dat klopt :). Toch heeft het me niet weerhouden van wel doorzetten, ook als het even lastig was. En hoewel het soms nog onwennig voelt om te praten over ‘wij’ is het wel hoe het is.

In ons team is inmiddels een en ander gewijzigd. Lisa werkt nog steeds voornamelijk aan teksten en social media beheer. Verder mochten we Anna toevoegen aan ons team: zij doet onze administratie en allerhande andere zaken waar zij veel beter in is dan dat ik ben. Wat een verademing! Het voelde spannend om in te huren voor zaken die niet per se declarabel zijn, maar die twijfel was onterecht. Anna zorgde voor structuur en overzicht en dat is goud waard.

Verder sloot Jasper zich aan: hij stort zich op een nieuw project waarover snel meer. Dit is een nieuwe online titel onder ons Fabuly label. En heel iets anders dan de titels tot nu toe, dus best spannend. Meer over Lisa, Jasper en Anna komt binnenkort op de site. Verder werken we op het gebied van content voor onze websites samen met contentredacties.

Labels: wat bedoel je?

“Je doet zoveel, wat doe je eigenlijk allemaal, weet je het zelf nog wel?” Ik hoor het vaak. En ja: ik weet gelukkig heel goed
wat ik allemaal doe en waarom :). Maar voor de buitenwereld was het niet allemaal heel helder. Ook omdat de verschillende zaken niet een eigen plekje hadden. Dat hebben we dus aangepakt. Een hele hap werk, maar ontzettend leuk om te doen. Na twee jaar was het ook echt tijd dat MNKE een eigen website en huisstijl kreeg, vond ik. Daar ben ik samen met Eefje mee begonnen binnen ons We Love Monday concept. Daarna heb ik Fabuly en mijn persoonlijke website aangepakt. En zo staat het nu:

MNKE: bureau voor verhalende marketing. Met nu dus een eigen website en eigen stijl. Beter passend bij wat we tegenwoordig allemaal doen. Want naast teksten, doen we ook steeds meer marketingstrategie- en concepten, content marketing, social media beheer en nog veel meer.

MNKE-Facebook

Fabuly Online Publishing: hier hebben we onze titels ondergebracht. Elke titel heeft nu een dedicated content team. We hebben bovendien een flexibel advertentiemodel ontwikkeld voor onze adverteerders.

We Love Monday: de samenwerking met Eefje voor startende ondernemers. Inmiddels zijn we hier op basis van onze Schermafbeelding 2016-08-03 om 10.24.02ervaring met de eerste tien projecten bezig met een rebranding en het doorontwikkelen van onze producten. Daarover snel meer.

Minkehaveman.nl: dit is nu mijn persoonlijke site. Twee jaar geleden zette ik een simpel blog op om kenbaar te maken dat ik te huur was en waarvoor. Sindsdien heb ik eigenlijk geen tijd meer gehad om iets aan die website te doen. Of eigenlijk: geen tijd genomen. Nu dus wel. Eigenlijk is alles vernieuwd. Hier vind je vanaf nu een samenvatting van wat ik doe, schrijf en publiceer. Inclusief dit blog :).

Deze nieuwe structuur bevalt erg goed en zorgt voor veel meer overzicht. Benieuwd wat jullie er van vinden!

Een nieuw kantoor

Inderdaad. Alsof we ons verveelden. Mijn motto is niet voor niets “Boring days are boring”. We merkten dat we ons kantoor aan de Herestraat wat ontgroeiden. De locatie was perfect, maar de ruimte ondanks een eerdere uitbreiding eigenlijk te klein en wat weinig zichtbaar. We zijn een tijd op zoek geweest naar een ruimte die beter bij ons zou passen. Of eigenlijk, perfectionistisch als we zijn: die perfect bij ons zou passen.

Dat is wat ons betreft gelukt. Vorige week tekenden we het huurcontract en per 1 september hebben we een nieuwe, hele mooie plek. Ook in de binnenstad, met meer ruimte en meer mogelijkheden. Waar? Dat hoor je binnenkort. En we beloven dat we een mooie verhuisborrel geven. Nog even geduld dus.

Een mooie zomer

minkehaveman.nlHet weer werkt bepaald niet mee, maar wij vinden het een hele mooie zomer. Ik vind het een hele mooie zomer. Het zijn belangrijke stappen geweest om te zetten. Eigenlijk met recht een heel nieuw hoofdstuk. Zo voelt het in ieder geval wel.

Het was veel (denk)werk, maar dat geeft niet. Een weekje Berlijn hielp overigens enorm om de laatste puntjes op de i te zetten qua concepten, structuur en de uitvoering. Het blijft bijzonder hoeveel een andere omgeving, even weg zijn, kan doen voor inspiratie en beslissingen. Berlijn is wat dat betreft ook echt een absolute aanrader. Weinig plekken zijn zo bruisend als deze stad wat mij betreft.

Dat deze stappen zijn afgerond geeft weer veel ruimte. Ruimte voor waar het uiteindelijk om gaat: het maken van mooie content en verhalen. Voor klanten als NOM, Gemeente Groningen, Noorderpoort, Lentis, Van Hulley en nog vele anderen. En voor onze websites. Dus daar gaan we nu weer volop mee verder. Met wat vaker een update, beloofd :).

Tot snel en fijne zomer!

 

Benieuwd naar de eerdere hoofdstukken? Die kun je hier lezen

 

MNKE’s 2015: een jaarverslag

Een jaarverslag gaat meestal over cijfers. Probleempje: ik ga niet zo over cijfers. Het was natuurlijk supergaaf geweest als ik hier kon noemen hoeveel woorden ik schreef dit jaar, bijvoorbeeld. Ik gok meer dan een half miljoen, maar zeker weten doe ik het niet. Omzetcijfers vind ik saai en eigenlijk ook wel een beetje privé. Eigenlijk maakt het me ook niet zoveel uit. Mijn leven draait niet om cijfers, mijn leven draait om letters. En in 2015 meer dan ooit. Ik neem je graag mee in een terugblik op een bijzonder jaar. In letters, dus. Met hoogtepunten, dieptepunten en alles daartussen. Dat heb ik immers beloofd toen ik hiermee begon.

On a boat
10690199_10152869731120622_6258329559212316807_nMijn 2015 begon in het bizarre Dubai. Op een boot, met uitzicht op het meest fantastische vuurwerk van de wereld, vierde ik oud en nieuw. Vol plannen, dromen, ambities en de vaste overtuiging dat 2015 spannend zou worden, maar dat ik ook rust zou vinden. Als in: de mogelijkheid om echt te focussen op mijn bedrijf, zonder afleiding. Een fijn vooruitzicht na veel onrust in de jaren daarvoor. Spannend om de combinatie tussen werk, mijn dochter en dingen als een sociaal leven. Spannend of ik wel genoeg zou verdienen voor hypotheek en een broodje. Spannend of dat wat ik graag wilde bereiken wel echt haalbaar zou zijn. Spannend vind ik helemaal niet erg. Ik keek er naar uit.

“JA!”
Toen ik met MNKE begon had ik met mezelf afgesproken dat ik gewoon op alles ronduit “ja” zou zeggen. Had ik het nog niet eerder gedaan en dacht ik: kan ik dat wel? Dan zei ik dus volmondig ja. Leek iets me moeilijk of misschien zelfs saai? Ook dan zei ik ja. Leek iets me ontzettend gaaf? Dan helemaal. Want ik geloofde: al die ervaringen dragen bij. Ik leer mezelf er beter door kennen, breek desgewenst door mijn eigen onzekerheid heen en ga door veel verschillende dingen te doen steeds beter leren wanneer ik floreer. Waar ik energie van krijg en wat juist energie kost. Bij zijn is meemaken. Zo geschiedde.

Soms nét
Het waren op zich vrij rustige eerste maanden waarin ik veel tijd kon besteden aan MoedersinGroningen.nl en ZwangerinGroningen.nl, toen nog in ontwikkeling. Projecten waar ik veel energie van kreeg en krijg, maar die niet per se gelijk omzet binnenbrengen. Dat was soms spannend. Het lukte allemaal, soms nét, maar het lukte. Daarnaast deed ik een aantal mooie opdrachten, veel op projectbasis. Elk project evalueerde ik grondig met mezelf. Was het leuk? Waarom? Waarom niet? Zou ik het weer doen? Wat zou ik dan anders doen? Leerzaam en intensief.

Een eerste kantoor
11403452_10153350489605622_3320116035128595651_nIn februari ben ik ineens met twee: ik heb een stagiaire. Kim neemt de doorontwikkeling van ZwangerinGroningen.nl op zich en doet dat heel erg goed. Binnen no time staat het platform. Het is wennen voor me, dat wel. Niet alleen omdat ik ineens veel meer verantwoordelijkheid heb; ik kan het Kim niet aandoen om vanuit mijn huis te gaan werken, besloot ik. Dus zoek ik een kantoorruimte. Kim en ik trekken in bij Het Eiland. Daar hebben we het leuk en goed, maar ik merk dat ik een ruimte nodig heb waar ik eigenlijk altijd in kan. Ook in de avonden en de weekenden. En zo kom ik terecht in het souterrain van De Entrepreneur aan de Herestraat (heeft trouwens niets van doen met het blad met dezelfde naam :)).
Mijn eerste kantoor. Ik kan het lang eigenlijk niet helemaal geloven. Maar het was toch echt.

Een interview in Dagblad van het Noorden is in deze periode een heel bijzonder moment voor me.

All by myself
Stages stoppen op een gegeven moment en vlak voor de zomervakantie neemt Kim afscheid. Ook dat is weer even wennen. Ik verbaas me over mijn eigen zelfdiscipline: elke dag zit ik op mijn kantoor, in mijn eentje. Het werkt prettig vanuit de Herestraat, veel fijner dan vanuit huis. Het is definitief gedaan met de dagen schrijven in joggingbroek, met slaaphaar en zonder iemand te zien. Het is verdorie net echt, bedenk ik me.

En het gaat goed; de opdrachten nemen toe. Zelfs in de zomervakantie die ik als rustig had verwacht, werk ik gestaag door aan al het moois dat op mijn pad komt. Het voelt steeds als een cadeautje; elke opdracht, elke vraag, elk telefoontje. Een gezegende vrouw. Zo voel ik me.

11228032_10153355209500622_647691184623034556_n

Op vakantie ga ik niet; ik besluit door te werken gezien het aantal opdrachten. In juli maak ik de bevalling van mijn zusje mee, heel indrukwekkend. Verder beleef ik een weekendje Berlijn, weekendje Scheveningen en weekendje Efteling. Ik geniet, maar voel ook steeds de druk van het werk dat nog ligt te wachten. Ik besteed veel aandacht aan een logische structuur en planning. Beiden niet echt mijn sterkste punten van nature, maar ik zie dat ik het nodig heb. Daarmee ook niet de makkelijkste fase: ik verlies soms overzicht en dat vind ik dan weer enorm irritant van mezelf. En ik merk bovendien dat álles zelf doen wel even moet, maar ook veel is. Soms vliegt het me allemaal aan. En denk ik: oh, twee weekjes de deur achter me dicht trekken zoals ik makkelijk kon toen ik nog in loondienst was, dat klinkt verleidelijk. En dan: niet zo zeuren, Mink. Niet zo zeuren.

The two of us
11836817_10153410486770622_7997902358678478495_n
Een toevallige ontmoeting bij een netwerkding en een koffieafspraak daarna leidt tot een kantoorgenoot en samenwerkingspartner: Eefje en ik gaan samenwonen. Op kantoor, dan. En we starten We Love Monday: branding voor startende ondernemers. Eefje en ik klikken enorm en vullen elkaar in kennis en kunde goed aan. Het geeft me nieuwe energie. Ook omdat Eefje wél iets snapt van dingen als hoe je een kantoor nou leuk inricht. Een welkome aanvulling. Al snel doen we onze eerste klussen onder dit nieuwe label en werken we voor andere klussen samen. We delen dezelfde pragmatische, maar inhoudelijke werkwijze. Dingen bewegen. Hard.

De grootste uitdaging tot dan toe
Aan het eind van de zomer heb ik het idee dat dingen op orde zijn, lopen zoals ze zouden moeten en ik zie het laatste kwartaal vol vertrouwen tegemoet. Het is druk, dat wel. Veel nieuwe aanvragen en dus heel hard werken. Maar met die nieuwe energie en een prettige structuur merk ik dat er flow is. Veel flow. Fijn, denk ik bij mezelf. Dit is fijn.

En dan krijg ik een mail. De mail. Mijn dochter Emily moest maar bij mij gaan wonen. Zo snel mogelijk. Het was gelijk duidelijk dat dit zou gaan gebeuren. En natuurlijk: meer dan, meer dan, meer dan welkom.

Maar impact had het wel. Het bericht, de consequenties en vooral het juridische gedoe dat daar op volgde. En als ik zeg consequenties, dan heb ik het over die voor mijn dochter. Niet zozeer over de consequenties voor mezelf. Al heeft me dat uiteraard ook zorgen gebaard. In de co-ouderschapconstructie die er lag kon ik het allemaal zo inrichten dat ik de ene week wat minder werkte en de andere week 60+ uur. De nieuwe situatie stelde me voor een enorme uitdaging qua structuur en planning. Niet mijn sterkste punten, remember?

Het heeft me uren en uren in overleg met advocaten en vooral, mag u best weten, heel veel tranen gekost. Het laatste kwartaal van 2015 was daarmee echt een zware. En ik vond dat ik door moest, ondanks dat. Dat ik dit er gewoon naast moest kunnen doen, de emotionele en praktische impact ten spijt. The show must go on, nietwaar? Je bent ondernemer of niet. En ik ben ondernemer.

Show goes on
1455069_10153660349955622_8257350830538756532_n
De show ging door. Maar niet zoals het moest. Mijn tijd verdelen tussen de ontzettend grote berg aan (fantastisch) werk, mijn dochter, mijn advocaat, de emotionele druk die werd uitgeoefend en nog wat futiliteiten als slapen en eten was gewoon te veel. Ik kon niet meer leveren zoals ik dat wilde. Ik was te laat of niet op niveau. En dat voelde -excusez- ontzettend kut.

Dus greep ik in. Want deze combinatie van dingen hield ik niet vol. Maar ik wilde niet kwijt waar ik zo hard voor had gewerkt in het jaar daarvoor. Dus toen was daar Lisa. Ik besloot hulp in te vliegen; iemand die goed kon schrijven en daarmee een aantal van mijn taken kon overnemen. Helemaal met oog op de toekomst waarin Emily bij mij ging wonen.

En na Lisa volgde Marrit. Want vier handen kunnen meer dan twee. Ze zijn ontzettend enthousiast en getalenteerd en ook dat hielp mij weer verder in mijn visie op wat MNKE als bureau allemaal nog meer zou kunnen doen. Helemaal in deze combinatie. En wat hebben we gewérkt in het laatste kwartaal van 2015. Tuurlijk: we hadden tijd nodig om elkaar te leren kennen en op stoom te komen. Dat ging allemaal niet vanzelf. Maar is er nu wel. Wij zijn er. En we gaan dit doen.

Tijdelijke kracht Peggy, piepjonge stagiaire met een enorm schrijftalent, heeft zich ondertussen gestort op de labels MoedersinGroningen.nl en ZwangerinGroningen.nl. Het dagelijkse beheer van die platforms heb ik overgedragen aan het fantastische team dat al een paar jaar verbonden is aan de websites. Moeders, ambitieus, slim en ontzettend toegewijd. Ik ben ontzettend trots op hen en hoe zij alle taken hebben geadopteerd. Mijn handen zijn vrijer en heel eerlijk: het komt de labels ten goede. Want ik had te weinig tijd en te weinig energie de afgelopen periode. De websites zijn mijn kindjes, nog steeds, maar kunnen niet in betere handen zijn dan bij hen nu.

The show in 2016
Dus dat. Dat was mijn jaar. Er was nog veel meer, maar dit was er vooral. Een fantastische groei van mijn bedrijf in een periode waarin mijn prioriteiten vooral lagen bij mijn kind. Het was hard werken en soms echt niet leuk. Maar ik ben er, wij zijn er. En gedoe is geweest. Emily en ik gaan er iets fantastisch van maken. Lisa, Marrit, Eefje, Peggy en ik ook. We zijn inmiddels ingewerkt en ingespeeld. De chaos van afgelopen maanden is over. En dat geeft me een heel erg fijn gevoel. Dus ik kijk met veel vertrouwen uit naar 2016. Een 2016 met mooie plannen. Of eigenlijk: ik doe maar niet aan voornemens. Ik doe gewoon aan dingen die ik ga doen in 2016.

2016 wordt een jaar van meer rust. Niet minder werk, maar een andere manier. Meer hulp, meer overzicht en door het wegvallen van een heleboel tijdrovend gedoe ook gewoon meer tijd. Dat beloof ik. En bedank ook graag mijn klanten die soms echt veel geduld moesten hebben – en dat hadden. Dat is niet eeuwigdurend. Dat begrijp ik heel goed. Daarin beloof ik absoluut beterschap.

2016 wordt ook een jaar van mijn boek. Nu een keer echt. Daar offer ik mijn vrije weekenden aan op. Elke twee week sluit ik mezelf op in een hotelkamer en schrijf ik. Wanneer het af is? Geen idee. Ga ik het leuk hebben? Dat zeker. Wordt vervolgd.

2016 wordt het een jaar van een aantal eigen projecten die het levenslicht gaan zien. Er komt een website voor MNKE, een nieuwe site voor MoedersinGroningen.nl en nog een ander geinig dingetje waar momenteel de laatste hand aan wordt gelegd.

2016 wordt verder hopelijk een jaar van nieuwe, klussen, opdrachtgevers en uitdagingen. Dat “ja” zeggen houd ik er in. Want terugkijkend: ik vond echt alles even leuk. Ik blijf dit zien als een groot avontuur. Een groot, ontzettend leuk avontuur om van te genieten. Ook als het even anders loopt.

Dat zijn de plannen. Voor de rest laat ik me graag verrassen in 2016.
En wens ik iedereen een eigen, geweldig avontuur in het nieuwe jaar.

Laten we vooral heel veel mooie verhalen maken.

Met veel dank aan iedereen die er was in 2015. You know who you are. :) x

MNKE breidt uit

Jaha, nieuws van het front. Ze lopen al even rond en zijn nog niet gillend voor me weggerend, dus ik stel heel graag Lisa en Marrit aan jullie voor. Zij zijn sinds oktober allebei zo’n twee dagen per week aan de slag bij MNKE.

 

lisaLisa studeert bijna af aan de Hanzehogeschool als communicatiedeskundige en leerde ik kennen via de Masterclass
Schrijven die ik eerder gaf bij OTP Groningen. Ze heeft prachtige taalvondsten, schrijft erg creatief én heeft dus de nodige communicatiekennis. Daarnaast is ze voetballer en houdt ze van theater.

 

 

1504125_619795111429932_1849745809_n(1)Marrit is net afgestudeerd bij de Hanze, zij studeerde ook communicatie. Ook zij heeft een mooie, vlotte pen en werkt zeer analytisch. Naast haar werk bij MNKE zet ze zich onder andere in voor de Stichting Happy Energy.

Ze helpen bij het schrijven van teksten en bij het maken van adviezen voor mijn onze klanten. Een supermooie aanvulling waar ik heel erg blij mee ben. Het betekent dat ik geen “nee” hoef te zeggen tegen nieuwe opdrachten en dat de vaart er in blijft voor bestaande opdrachten. Ook als ik een keer ziek zou zijn, bijvoorbeeld.

 

pegsPast dat allemaal wel op kantoor?
Nou nét. Naast Lisa en Marrit schuift namelijk ook Peggy drie dagen per week aan. Zij is studente Marketing & Communicatie aan het Alfacollege en stort zich op MoedersinGroningen.nl en ZwangerinGroningen.nl. Eigenlijk was ik niet op zoek naar een stagiaire, maar Peggy werd voorgesteld door OTP Groningen en was zo expliciet in haar liefde voor schrijven dat het mijn nieuwsgierigheid wekte. Terechte nieuwsgierigheid, want ondanks dat ze nog piepjong is (of ik gewoon oud), is ze erg ambitieus en getalenteerd.

 

eefjeEn Eefje dan?
Jaja, Eefje van The Fine Line Studio. Wij hebben elkaar in de zomer ontmoet en zijn gaan “samenwonen” in september. Het maakt samenwerken heel erg makkelijk (ontwerp heeft vaak tekst nodig, tekst vaak ontwerp) en we zijn begonnen met We Love Monday waarbij we branding aanbieden voor startende ondernemers.

 

Op naar 2016
Er kan veel gebeuren in een paar maanden, dat blijkt maar weer. Ik blijf er bij: wat een avontuur is dit :). Het waren hectische maanden, dat wel. Maar nu we allemaal op elkaar ingewerkt zijn, heb ik er alle vertrouwen in dat we nóg mooiere dingen kunnen gaan maken in 2016.

We, inderdaad :).

Grande Finale Kracht on Tour: wat ik er leerde

We_Can_Do_It!Afgelopen vrijdag was ik op uitnodiging van Van Hulley mee naar de Grande Finale van Kracht on Tour in Den Haag. Voor wie Kracht on Tour niet kent: dit was een tweejarig programma van het ministerie OCW waarin Jet Bussemaker zes regio’s bezocht om afspraken te maken over een betere financiële positie van vrouwen. Emancipatie dus. Daar heb ik helemaal niks mee. Tenminste: dat dacht ik tot vrijdag. Vrijdag was een eye opener.

“We”
Ik houd me over het algemeen ver van vrouwenclubs en empowerment-events. Sterker: ik word er heel erg kriebelig van. Zo ook vrijdag. Een workshop waarbij vrouwen nestjes vormen en elkaar bewust veren in de reet steken omdat “we” succes niet genoeg vieren: ik kon er niets mee en blies melig de aftocht. De champagne is bij mij niet aan te slepen; ik vier succes vaak en veel. Ik vier het overigens ook als ik hard op mijn bek ga, maar dat terzijde.

Het is dat “we” waar ik niet tegen kan. Ik herken me namelijk nooit in dat “we”. We zouden niet trots genoeg zijn, we zouden onze talenten niet genoeg uitdragen, we zouden te bang en te onzeker zijn, we zouden ons tegen laten houden door mannen. “We” is niet ik. Ik voel me eigenlijk nooit aangesproken.

Niks nieuws
Daar maakte ik eigenlijk al lang een grove (en misschien ook wel arrogante) denkfout, besefte ik. In een zaal met honderden vrouwen, een handjevol mannen, minister Bussemaker zelf en Koningin Máxima (!) luisterde ik naar onder andere Annemarie van Gaal. Zij pleitte, zoals ze vaak doet, voor niet piepen, maar gewoon doen. Voor het niet laten belemmeren van ambitie en talent door mensen die je liever normaal zien doen dan gek. Voor risico’s durven nemen en daar zelf verantwoordelijkheid voor dragen. Voor zélf.

“Ja, duh” dacht ik. Heel erg eens met Annemarie, maar geen nieuws. Niet voor mij.
En toen besefte ik hoeveel geluk ik heb gehad.

Fuck de consensus zit in mijn DNA
Vlak voor het programma begon noemde ik nog: mijn moeder zou trots op me zijn. Zij was nogal van de vrouwenemancipatie. Las de Opzij, werkte bij een organisatie die vrouwen hielp bij hun financiële zelfstandigheid, haar boekenkast stond vol met empowermenttitels. En: ze was alleenstaande, werkende moeder. Financieel ontzettend onafhankelijk, dus. Ik maakte vaak Opzijgrapjes en riep regelmatig gekscherend dat ik wel even “Spiegel van de Ziel” zou doorbladeren als ze me iets probeerde bij te brengen. Niet heel aardig, nee. Ik was een irritante puber.

Maar het is wel mijn moeder geweest die op die manier de basis heeft gelegd voor wat ik vandaag kan doen. Dat snapte ik ineens, toen, daar. Voor mij is het heel vanzelfsprekend dat ik werk, geld verdien en niet zeur over moeilijk en zwaar. Ik heb altijd geleerd dat ik alles kan bereiken, dat er geen grenzen zijn tenzij ik ze zelf bepaal. Dat zit in mijn DNA. Ik weet niet anders. En, misschien nog wel belangrijker: ik heb elke dag gehoord dat ik goed ben zoals ik ben. Dat ik me nooit door iemand anders mag laten wijsmaken dat ik iets niet kan. En dat de wereld voor me open ligt zolang ik dat zelf wil. Oh en mijn vader? Die leerde mij dat anders zijn dan anderen helemaal geen probleem is. Dat opvallen gewoon mag. Fuck de consensus, zeg maar. Ook dat zit in mijn DNA.

En daar heb ik heel veel geluk mee gehad.

Die basis heeft lang niet iedereen. En dan moeten dingen die voor mij heel vanzelfsprekend zijn van heel ver komen. Dat snap ik. Dat snap ik sinds vrijdag ook beter. Zo ook de workshop waarin bewust succes werd gevierd omdat “we” dat niet genoeg doen. Ook al herken ik mezelf daarin nog steeds niet.

Geen garantie op succes (of falen)
Een kritische kanttekening bij mijn eigen inzicht: ik heb geluk gehad met die basis, maar heb het uiteindelijk toch gewoon zelf moeten doen. Zo’n basis is geen garantie voor succes, zoals het ontbreken van een dergelijke basis nooit een garantie mag zijn voor het ontbreken van succes. Ik geloof nog steeds in wat Annemarie goed verwoordde: je bent zelf verantwoordelijk. Niet zeuren, gewoon doen. En je door niemand laten tegenhouden.

Ja, natuurlijk is dat een uitdaging. Ook voor mij. Goddank voor de Fuck-de-Consensus-les van mijn vader. Ik kan niet eens meer tellen hoeveel mensen riepen dat het zo onverstandig was een vaste aanstelling vaarwel te zeggen en voor mezelf te beginnen. Met mijn kind en hypotheek. Houd dan nog maar eens de middelvinger fier in de lucht. Figuurlijk dan.

Sleutel tot succes
Maar die middelvinger is wel mijn sleutel tot succes, dat geloof ik echt. Dus die is er nog steeds. Als mensen achter mijn rug om nare dingen roepen of schrijven, bijvoorbeeld. Of als me gezegd wordt dat ik ergens niet genoeg verstand van zou hebben omdat ik een vrouw ben. Als me bezorgd coaching wordt aangeboden omdat het als alleenstaande-moeder-zpp’er wel bijna onmogelijk moet zijn het hoofd boven water te houden.

Misschien nog wel belangrijker: ik steek ‘m ook regelmatig op naar mezelf. Als ik mezelf wel betrap op piepen, als ik neig iets niet doen omdat ik bang ben dat het wel eens zou kunnen mislukken, als ik stiekem ineens rekening houd met mogelijke criticasters. Dan verdien ik een stevige trap onder mijn kont. En die geef ik mezelf dan ook.

Simpel?
Klinkt simpel, misschien. Is het niet. Want ook ik ben gewoon onzeker soms, of in paniek. En er zitten echt dingen tegen, flink ook af en toe. Zakelijk en privé. Ook ik “worstel met balans”, ook ik stort wel eens huilend mijn bed in na een dag van veel tegenslag en ook ik zie soms als een berg op tegen de dag daarop. Simpel is het dus echt niet, maar voor wie eigenlijk wel? Niemand heeft gezegd dat het allemaal één groot feest zou zijn, denk ik dan altijd maar.

Er is geen geplaveid pad naar succes, hoe dat er ook maar uit mag zien. Voor niemand. Dus als je iets wilt, wat dan ook, dan heb je dat pad inderdaad zelf te creëren. En dat is mogelijk. Heel goed zelfs. Zolang je de middelvinger fier in de lucht houdt naar zij die het niet begrijpen en openstaat voor zij die het wel begrijpen. Zolang je de bereidheid hebt om genadeloos op je bek te gaan en te stoppen met “ja maar”. Zolang je jezelf een schop onder de kont wilt geven wanneer nodig. Zolang je bereid bent hard te werken. En inderdaad: hulp te vragen waar nodig.

Dat was in grote lijnen de boodschap van vrijdag. En dat besef doen landen: daar zijn de vele empowerment programma’s ontzettend geschikt voor, daarin kunnen workshops -met of zonder nestjes- veel betekenen. Wat ook maar werkt. En dan gewoon doen.

Waarom ik fan ben van luisterboeken

platenspelerIk heb altijd een flinke lijst met “moet ik echt nog lezen” boeken, vooral werkgerelateerd. In vakantietijd slinkt deze een beetje om gedurende de rest van het jaar gewoon weer te groeien. Want ik heb (neem) geen tijd om op de bank te zitten met een boek terwijl ik eigenlijk nog een stapel werk heb liggen. En als die stapel werk er niet is, dan zijn er wel andere Dringende Zaken zoals de was. Mijn sociale leven ook nog wel de moeite waard om tijd in te steken. Ik vind vooral gewoon de rust niet. Zelden, dan.

Mijn kennismaking met luisterboeken
Toch moet het soms, dat lezen om te leren. Omdat ik mezelf wil blijven ontwikkelen en soms omdat ik me moet inlezen in een bepaald onderwerp voor een opdrachtgever. Laatst ging ik in dat kader op zoek naar boeken over het veranderen van gewoontes en routines om productiever te werken. Mijn voornemens zijn over het algemeen hardnekkig, dus ik had alweer bijna een old school gedrukt exemplaar besteld. Toen zag ik dat er ook een luisterboek-versie was. Dat ging ik maar eens proberen.

auto

Hemels. Echt. Ik wil niet meer zonder. Ik luister als ik naar kantoor wandel (ik moet mezelf een beetje in beweging houden, anders slib ik dicht met mijn zittende beroep en alles op 10 minuten fietsafstand), als ik de was vouw, als ik in de auto zit, als ik mijn nagels lak. Ja, ook onder de douche. ik vind het echt ideaal

Natuurlijk: het is even wennen en ik moet mezelf er toe zetten het boek aan te zetten in plaats van een lekker Spotify-lijstje. Gelukkig ging dit boek dus over het veranderen van gewoonten ;). Nadeel is wel dat je geen aantekeningen kunt maken en dat terugbladeren wat lastig is, maar over het algemeen neemt het boek me zo mee dat het juist veel beter beklijft. En het is veel minder een “moetje” dan op de bank met dat boek en niets anders kunnen doen.

Waar vind je luisterboeken?
Luisterboeken zijn natuurlijk best al wel een tijdje verkrijgbaar in allerlei formaten en via verschillende bronnen. Zelf ken ik nog niet heel veel mensen die het actief gebruiken (of ze vertellen me het niet ;)). Voor mijn dochter had ik al wel een tijd geleden ontdekt dat het een magische werking heeft, overigens.

Bij Bol.com kun je luisterboeken-cd’s bestellen voor volwassen en kinderen. Je kunt ook luisterboeken downloaden uit iTunes/Apple Store. De Bibliotheek heeft een luisterboek-app waar je nu ook nog als niet-bibliotheeklid gebruik van kunt maken. Je vindt er ook colleges, trouwens.
Vind je een luisterboek wat te veel van het goede of wil je eerste eens uitproberen hoe het luisteren je bevalt? Download dan bijvoorbeeld een podcast. Leuk en leerzaam en vaak wat korter.

logo audibleZelf gebruik ik nu Audible. Dit is van Amazon. Je krijgt een 30 dagen gratis trial met een gratis luisterboek naar keuze. Daarna ga je $14,95 per maand betalen en krijg je 1 gratis luisterboek per maand. Op andere titels krijg je korting en ze hebben een ruime bibliotheek. Wel in het Engels voorlopig. Mij bevalt het erg goed. Het is wel even wennen hoe de voorlezers “klinken”, sommige onderdelen zijn wat mechanisch/computerachtig, maar ik heb daar eigenlijk geen moeite mee. Je kunt een gratis app downloaden waarin je de luisterboeken beheert en afspeelt, aankopen gaat via Amazon.com.

Nooit meer met een boek op de bank
Zit ik dan nooit meer met een boek op de bank? Jawel hoor. Laatst nog een hele zaterdag met de nieuwe Karen Slaughter. Of met een roman op mijn e-reader. Ik moet als schrijfster vooral ook blijven lezen :). En ik vind het heerlijk. Maar in de verloren momentjes spijker ik mijn kennis bij door te luisteren in plaats van te lezen.

F*ck the system

F*ck the system

onewayMijn zusje was in barensnood. Op een verkoeverkamer in een Haags ziekenhuis lag zij klaar voor een epiduraal. Daar had ze meer dan een uur op moeten wachten, al vierentwintig uur vol in de weeën, vol in de pijn, terecht smekend om verlichting. Toen er eindelijk een anesthesist beschikbaar was en hij in de verkoeverkamer netjes aan haar uitlegde hoe het zetten van de ruggenprik zou werken, zag ik bij haar en voelde ik bij mijzelf opluchting. Het zou nog een kwartiertje duren, max. Dat was te doen.

Alle spulletjes werden klaargelegd en haar dossier werd opgeroepen op de verrijdbare PC naast haar bed. “Ligt mevrouw al wel in de cloud” vroeg de anesthesist aan zijn assistente. Zij keek hem glazig aan. Er werd geklikt, er werd overlegd, er werd meer geklikt. Mevrouw mijn zusje lag kennelijk niet in de cloud. En dus werd er niet geprikt. Eerst in de cloud, dan pas pijnverlichting. Geen grap.

“Minke wat doen ze, waarom prikken ze niet?” Ik vond mijn antwoord te gênant voor woorden. Zelf noemden ze het een “administratieve handeling die bemoeilijkt werd”. Ze belden rond en klikten door. “Ze moeten iets op de computer regelen, te debiel voor woorden, sorry” antwoordde ik haar. Tegen de arts zei ik ook dat het belachelijk was. “Zonder deze handeling mogen wij niets doen, het is niet veilig, het zijn de regels” zei hij kalm. “Probeer eens aan haar uit te leggen” gaf ik terug, wijzend op mijn kermende zusje. Het bleef stil.

Drie kwartier duurde deze administratieve grap. Ze hadden een nieuw systeem, sinds twee dagen en er ging iets mis. Uiteindelijk besloot de arts tóch te prikken, ondanks dat mijn zusje nog niet in de cloud lag.

Hoe dan?!

telraamHoe kan dat? Hoe kan een ziekenhuis pijnverlichtende, medische ingrepen moeten vertragen omdat het systeem niet meewerkt?

Al jaren maak ik implementatietrajecten mee van ingrijpende, bedrijfskritische systemen in verschillende organisaties en bedrijven. Zelden verloopt dat vlekkeloos. De ene keer met dramatischere gevolgen dan de andere keer.

Own the system

Techniek is nodig, we hebben de systemen nodig. Helder. En de technische implementatie is vaak niet waar het probleem zit. Een groepje nerds krijgt zoiets vaak prima aan de praat. De f*ck ups als hierboven beschreven komen door een gebrekkige implementatie aan de “mensenkant”. Drie tips om dit beter te laten verlopen:

1. Bereid het tot in de puntjes voor

Het maakt mij niet uit of je een consultant inhuurt voor driehonderd euro per uur of dat je eigen medewerkers inzet om dit traject te begeleiden: bereid je -hoe dan ook- op alle gebieden voor. Ga scenario’s na en breng de impact in kaart. Niet uit de losse pols, gewoon grondig. Doordenk scenario’s en maak “als dit dan dat” lijstjes. Het kan overigens heel goed zijn dat een extern persoon met veel ervaring hier geschikter voor is dan eigen mensen. Blinde vlek-wise.

En impact? Dan bedoel ik impact voor het bedrijf, maar ook zeker impact voor je klanten en relaties. Het een is hier zeker niet belangrijker dan het ander. Gefrustreerde medewerkers wil je niet, gefrustreerde klanten ook niet.

Een gedeelte van die voorbereiding stoelt op communicatie. Confronteer niemand zomaar met een nieuwe waarheid; kondig aan, neem tijd om te laten wennen, leg alle stappen uit, benadruk de voordelen. Begin daar op tijd mee en herhaal. Ook de minder leuke kanten mogen belicht, wees gewoon eerlijk, maar vergeet niet het ‘waarom’ uit te leggen. Dan kan ‘men’ over het algemeen meer hebben. Veiliger, sneller, goedkoper, beter, slimmer of makkelijker. Pick one.

2. Test, train, richt een helpdesk in

Iedereen is voorbereid, alle impact is in kaart gebracht, klaar om te gaan! Maar niet voordat je alles (alles!) door en door hebt getest. Dit geldt voor websites, voor bestelprocedures, voor bedrijfskritische software, mailsystemen; eigenlijk voor alles wat met techniek te maken heeft. Er zitten bugs in, dat beloof ik je. En ik beloof je ook dat je die liever te pakken hebt voordat je “live gaat”. Echt.

Testen alleen is niet genoeg. Iedereen die met het systeem te maken krijgt, hoort een gedegen training te krijgen. Klinkt als “kost duur” en dat is het ook. Maar geloof me: bezuinig er niet op. Investeer een keer in een goede kennis van de systemen en daar heb je de hele (hopelijk lange) levensduur plezier van.

Klanten zijn natuurlijk lastiger te trainen. Als het nieuwe systeem ook impact heeft op hen, zorg dan voor een uitstekende “help on site”. Oftewel: geef heldere aanwijzingen, leg de wijzigingen uit, begeleid ze door het veranderde proces.

tumblr_n5ozv05dxO1qfirfao1_1280En: zorg alsjeblieft voor een goede helpdesk. Zorg dat er in ieder geval iemand is die alles weet van het systeem of het binnen no time uitgezocht kan hebben. Dit geeft mensen die met het systeem moeten werken niet alleen een veilig gevoel, het komt betrouwbaar over en het scheelt geld en tijd, uiteindelijk. Hoeft wellicht niet voor eeuwig, maar zolang mensen nog aan het wennen zijn is het echt een aanrader. Bovendien is er zo ook goed zicht op eventuele bugs, maar kunnen verbeterpunten ook goed in kaart worden gebracht. Waardevol dus!

3. Leer mensen om het systeem heen te werken

Punt 1 en 2 zijn geen garantie op succes. Gewoon niet. Ook al doe je het zo doordacht, heb je trainingen gegeven en helpdesks ingericht: het blijft techniek. En techniek laat ons wel eens in de steek. De combinatie mens en techniek helemaal. En dat geeft niet. Dat hoort erbij.

Dus de allerbelangrijkste tip (ik hoop dat dit ziekenhuis meeleest): leer je mensen om het systeem heen te werken. Als het echt niet werkt dan moet er een escape zijn. Durf je die verantwoordelijkheid niet bij medewerkers te btoolseleggen, zorg dan dat er altijd iemand bereikbaar is die een fiat kan geven op een work around. Laat het systeem nooit je omzet, je klantvriendelijkheid of je betrouwbaarheid saboteren.

De artsen en verpleegkundigen in het betreffende ziekenhuis hebben drie kwartier woest overleg gehad over een oplossing. Ze konden blijkbaar niemand bellen die hun uit de brand kon helpen. De dappere anesthesist besloot uiteindelijk zelf, met waarschijnlijk alle risico’s van dien. Om pijn te bestrijden.

In een ziekenhuis, notabene. Dat mag nooit.

Maar ook op kleinere en minder levensreddende schaal is het nooit de bedoeling dat een systeem frustreert. En daar kan je een hoop in betekenen als je er goed over nadenkt.

De heldinnen van Van Hulley

Daar stonden ze vanochtend. Elf dappere vrouwen kregen een diploma uitgereikt. Stralend trots en met bijbehorende, permanente glimlach. Tweeëntwintig twinkelende ogen. De vrouwen van Van Hulley werkten 10 maanden heel erg hard voor dit moment. En daar werd met recht aandacht aan besteed.

Het raakte me. Om meerdere redenen.

Origineel en dapper plan
Jolijn was ongeveer de eerste die me een jaar geleden belde toen ik riep “ik ben te huur”. We kenden elkaar van eerder en ik volgde haar initiatief Van Hulley al een tijdje. Een origineel en dapper plan: boxershorts maken van overhemden die door de eigenaar niet meer worden gedragen. En niet zomaar. Die boxershorts moesten gemaakt worden door vrouwen die een steuntje in de rug konden gebruiken op de arbeidsmarkt.

Dat lukte. Niet zonder slag of stoot, maar het lukte. Al ruim twee jaar werkt ze met hart en ziel aan haar sociale onderneming. En gedurende die twee jaar ontstond het idee om niet alleen een werkplek te bieden bij Van Hulley, maar de vrouwen ook een opleiding te geven. Zo konden ze na hun periode bij Van Hulley ook écht verder.

En dat écht verder is ook echt écht verder. Dat bleek vanochtend ruimschoots.

Topprestatie, ga er maar aan staan
Uit de toespraken van de opleidingsmanager, de aanwezige wethouder, de docenten en Jolijn bleek dat de vrouwen een topprestatie hadden geleverd. Ze combineerden hun gezin, hun huishouden en hun werk bij Van Hulley met deze opleiding. Dat is pittig. Echt pittig.

Maar wat het meest raakte? Dat het niet een diploma alleen was. Uit de toespraak van een van de prachtige en slimme Van Hulley vrouwen bleek dat er in deze tien maanden veel meer was gebeurd. Er was ruimte gemaakt. Er was een toekomst gecreëerd. Zoals ze zelf verwoordde: “Ik had ambities, maar die zaten lang diep in de ijskast. Door Jolijn zijn ze weer terug. Ik wil er wat van maken.” En deze vrouw wil er niet zomaar iets van maken; ze wil er iets van maken zonder zichzelf te verliezen. Met haar eigen normen en waarden, met haar hoofddoek, met haar kwaliteiten.

Ze prees daarnaast haar “Nederlandse moeder Alda”, Van Hulley medewerkster van het eerste uur. Alda was voor de vrouwen een baken geworden. “Weet ik niet wat ik moet beslissen: Alda bellen. Ben ik blij? Alda bellen. Zit het tegen? Alda bellen.” En ik besefte me vanochtend hoe ontzettend veel dat moet betekenen. De meeste vrouwen zijn de Nederlandse taal niet goed machtig. Ze staan toch soms redelijk buiten de maatschappij waar ik me zo vloeiend (maar ook lang niet altijd) in beweeg en ze worden helaas nog steeds vaker met angst dan met positiviteit tegemoet getreden. Ga er maar aan staan, dacht ik. Denk ik.

Trots en hoop
Zij gingen dit Van Hulley avontuur aan. Zij studeerden, deden (soms voor het eerst in hun leven) een toets, gaven gedenkwaardige presentaties en haalden een diploma. De meeste vrouwen gaan na de zomer zelfs verder studeren. Ze werden uitgedaagd om hun dromen te concretiseren en leerden dat er heel veel in het verschiet voor hen. Dat maakte voor deze vrouwen een enorm verschil. En daar kunnen velen nog wat van leren.

Dus daar zat ik. Met tranen in mijn ogen te luisteren naar oprechte complimenten over de inzet, ambitie en leergierigheid van deze dames. Van deze sterke, stoere dames. Trots dat ik een beetje mag bijdragen aan de mooie missie die Van Hulley heeft. Maar vooral trots op iedereen die dit aandurfden en mogelijk maakten.

En hoop. Hoop dat deze vrouwen inderdaad hun dromen kunnen blijven volgen. Dat ze nog veel meer Jolijns tegen gaan komen in hun verdere leven en carrière. Dat er werkgevers zijn die verder kijken dan een hoofddoek of een accent. Dat ze gestimuleerd zullen blijven worden in hun ambitie en talent. Aan hun zal het in ieder geval niet liggen. Aan mij trouwens ook niet.

Van Hulley en de elf heldinnen met hun diploma. Het was een mooie ochtend.

 

Van Hulley is een sociale onderneming in Groningen met Jolijn Creutzberg aan het roer, omringd door een topteam van Van Hulleys zoals Alda, Marije, Michelle en nog veel meer mensen met een warm hart. Daarover lees je hier meer

vanhulleydiploma

Investeren in marketing: juist als het goed gaat. 3 redenen.

Gaan de zaken goed? Dan is dat juist het moment om te investeren in je marketing. Klinkt misschien een beetje tegenstrijdig, maar dat is het niet. Drie redenen:

1: Je hebt mooiere verhalen te vertellen

Als het goed gaat, impliceert dat goede ontwikkelingen. En goede ontwikkelingen impliceren mooie verhalen. Mooie verhalen heb je nodig voor goede marketing. Zit jouw onderneming in een flow? Dan is het veel makkelijker om de pareltjes van je bedrijf over de bühne te brengen.

2: Je hebt ruimte om te investeren

Gaat het goed met je business, dan heb je meer ruimte om te investeren in je marketing dan als je slechtere tijden beleeft. Dat geldt voor tijd, maar ook voor geld. En hoe je het ook aanpakt: marketing kost tijd én geld. Dus reserveer een reëel bedrag om de wereld (beter) te vertellen dat je er bent.

3: Je zaait terwijl je oogst

Marketingdoelen bereiken kost tijd. Wil je meer naamsbekendheid? Een stevigere profilering? Nieuwe of andere klanten? Dat kan goed met marketing, maar zelden meteen. Terwijl je oogst in de vorm van de mooie opdrachten die je doet, kun je prima verder gaan met zaaien om zo je toekomst veilig(er) te stellen. Juist dan. Want dan borg je dat de stijgende lijn stijgend blijft en ga je voor een lange termijn-basis. Dit geeft je rust en tijd om je strategie steeds te verbeteren.

Wat gebeurt er als je wacht?

Wachten met investeren in marketing tot er mindere tijden aanbreken is onverstandig, vind ik. Je hebt minder middelen tot je beschikking, minder mooie dingen te vertellen en er ligt veel druk op de marketingactiviteiten. De focus verlegt zich dan veel te snel naar returns on investment (ROI) en sales. Die zaken zijn zeker belangrijk, maar een écht waardetoevoegende marketingstrategie gaat om veel meer dan dat.

luchtballon

 

 

Dit soort verhalen in je mailbox? Kan! Schrijf je in voor de MNKE NWSBRF ;).